Consuminderen in september

Omdat ik de laatste tijd zo vermagerde moest ik mij wel nieuwe broeken aanschaffen want mijn huidige garderobe floddert rond mijn lieve lijf en ik leek wel een landloper. Dus trok ik met de dochter naar Rosada en tikte drie exemplaren op de kop voor de ronde prijs van 30 euro. Dat vond ik wel een mooie buit want die prijs betaal je makkelijk voor één broek. 

En verder was er natuurlijk ook de de robotstofzuiger, mijn nieuwe vriendje dat mij na het uitpakken en opladen enkel trakteerde op een paar vriendelijke biepjes maar verder blijkbaar geen zin had in huishoudelijk werk. Ik stuurde dat ding via Taxipost naar de leverancier en ondertussen is hij al terug thuis en doet hij flink zijn best om die valse start goed te maken wat van mij een tevreden consument maakt. En Beast? Die kijkt de kat uit de boom.

Fusie Artesis - Plantijn, deel 2

Afgelopen dinsdag kreeg de dochter te horen dat haar studietraject niet was goedgekeurd. Van haar studiebegeleider zal u zich wellicht afvragen of via mail? U maakt zich illusies, op die manier communiceert men blijkbaar niet bij het nieuwe AP. Zijzelf kreeg via geen enkel officieel kanaal bericht maar moest het horen van medeleerlingen en is zich dan gaan informeren.

Dat dit een ferme opdoffer was voor de dochter kan u wellicht begrijpen want dit betekende dat zij er nog een jaartje bij moest doen. Maar na de eerste schok bleef de dochter niet bij de pakken zitten en ondernam ze actie door een beleefde mail met haar argumenten naar het schoolhoofd te sturen. Omdat ze geen antwoord kreeg trok ze haar stoute schoenen aan en stapte, zonder afspraak, zijn bureau binnen om haar probleem aan te kaarten.

De dochter trommelde de medestudenten die in hetzelfde schuitje zaten op en samen trokken ze gisteren naar de studiecommissie waar ze hun zaak bepleitten. Uiteindelijk gaf men, zeer tegen de zin, toe en mogen die studenten, zoals vorig jaar was afgesproken, dit schooljaar afstuderen. Case closed en ik ben blij voor de dochter en trots dat zij niet op haar kop heeft laten zitten en dit conflict zo goed heeft aangepakt.

Wat niet wil zeggen dat alles nu vlekkeloos verloopt bij AP want de dochter liet net een Facebook berichtje van een medestudente zien, die maandag aan haar stage moet beginnen maar geen uurrooster heeft gekregen.

Het was een stressvolle week voor de dochter en het belooft een bewogen jaar te worden, bij het nieuwe AP!

Consuminderen in september

Vermits ik nooit voor huisvrouw van het jaar in aanmerking zal komen en ik mij momenteel niet zo goed voel dacht ik dat zo'n robotstofzuiger wel handig zou zijn om tussendoor zonder moeite eens rond te gaan. Met twee katten in huis zweeft hier altijd wel haar rond dus wat dat betreft is alle hulp welkom. Toen ik een mailtje kreeg van een online actie voor een interessant toestel aan een nog interessanter prijsje twijfelde ik niet en kocht deze hulp in huis. Enkele dagen later arriveerde mijn nieuwe aanwinst ... dead on arrival. Na enig over- en weer gebel mocht ik het toestel terugsturen en zodoende heb ik nog niet kunnen profiteren van de diensten van mijn nieuw vriendje. Ik ben heel benieuwd wanneer ik hem terug ga zien. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Consuminderen in augustus

Ik weet het, het is niet goed voor de economie maar in augustus kocht ik helemaal niets voor mezelf. De dochter had wat sportkledij nodig maar daar bleef het dan ook bij. Het is vreemd maar sinds ik ben begonnen met consuminderen gaat dat steeds beter en beter. Blijkbaar zit consumeren er bij ons echt ingebakken terwijl je eigenlijk niet zoveel nodig hebt. Ik word ook niet ongelukkig omdat ik niets koop het stoort mij echt niet. Vroeger doorbladerde ik iedere week de reclamefolders en dan was er altijd wel iets dat ik interessant vond. Nu ik geen folders meer neem is die verleiding helemaal weg en eerlijk gezegd ik mis ze niet. Zelfs toen mijn gsm het begaf hoefde ik geen nieuw toestel te kopen omdat ik de (oude) smartphone van de zoon kreeg. Hij is dus duidelijk wel een actieve consument.

Acclimatiseren

Ik heb altijd moeite om de wisselende temperaturen van ons grillig klimaat in te schatten. Het was een hele tijd bloedheet en hoewel het nu iets minder warm is, blijft mijn metertje en de daarbij behorende garderobe blijkbaar op ‘heet’ hangen.

Zo ging ik gisteren een fietstochtje maken in short en T-shirt. Eén voet buiten deed mij toch wijselijk op m’n stappen terugkeren om een vestje te halen, maar man wat leed ik nog een kou onderweg! Op de heenweg ging het nog goed en peddelde ik op mijn gezapig tempo aangemoedigd door mijn elektrisch turbo motortje naar mijn tante, kwestie van een doel te hebben voor mijn tochtje. De terugtocht was minder idyllisch want dat vestje bleek toch iets te fris nu ik door regen en hevige wind werd geplaagd én dat shortje veel te optimistisch. Dus kwam ik volledig verkleumd thuis aan en duurde het een hele tijd voor mijn lieve lijf weer opgewarmd was.

Ondanks het feit dat ik geboren en getogen ben in ons kikkerlandje slaag ik er maar niet in het wisselende weer juist in te schatten en ben ik altijd te warm of te koud gekleed. Je moet verdorie eerst het weerbericht raadplegen voor je in je kleerkast kan duiken en dan nog, want niets is zo voor interpretatie vatbaar als het weerbericht. Laagjes dragen wordt mij aangeraden en dat probeer ik ook maar ik vind het een heel gedoe als je met die overbodige kleding moet gaan zeulen en bovendien ben ik op die manier al heel wat kleding kwijt geraakt. En als ik dan naar andere mensen kijk bedenk ik mij dikwijls dat ik ook beter die regenjas of een extra vestje had meegenomen en maak ik een ‘mental note’ voor mezelf maar slaag er iedere keer opnieuw in om het weer verkeerd in te schatten. Blijkbaar ben ik dus geen echte Belg!

Stadsmussen

Naar verluid is vissen behoorlijk populair en niet alleen bij oudere mensen. Ook het jonge grut vertoeft graag aan de waterkant en er zijn zelfs hengelkampen en ‘streetfishing’ wat een viswedstrijd in de stad is waarbij de buit wordt gemeten en teruggezet.

Toen wij met onze grootouders op boerderijvakantie gingen werd er ook al eens gevist. Niet met een blitse hengel maar simpelweg met een stok, een lijntje, een kurken stop en een zelf gefabriceerde haak. Bompa lachte ons schaamteloos uit toen wij met dat primitief materiaal naar ‘de waterval’ trokken en wedde dat wij zonder vangst gingen terugkomen. Toen we onverwacht toch een vis aan de haak sloegen konden we dus niet anders dan het diertje in een emmer mee naar huis nemen als bewijsmateriaal.

Het was onze bedoeling om de gevangene daarna terug vrij te laten in de vijver maar tot onze grote horror viste bompa het slachtoffer van dienst zonder pardon uit de emmer, fileerde hem alsof hij zijn ganse leven niets anders had gedaan, mikte die arme vis in de pan én verorberde hem met veel smaak, terwijl hij meesmuilde dat wij écht wel stadsmussen waren.

Sindsdien werd er nog wel gevist maar werd de buit netjes weer in de vijver gezet, tot groot jolijt van bompa die ons de ganse vakantie smalend ‘stadsmussen’ bleef noemen.

That '70s show

Ik ben opgegroeid in de jaren ’70 en dat waren toch écht andere tijden. Zo herinner ik mij een verhaal waarin mijn vader een boete kreeg om door het rode licht te rijden. Toen de agent van dienst hem daarover aansprak was de verklaring van mijn vader dat hij niet kon stoppen omdat ik, samen met mijn zus, vooraan zat zonder gordel. Onverantwoord en onvoorstelbaar dat zoiets nu nog zou gebeuren, of niet?

Tot mijn grote verbazing las ik onlangs in de krant dat één op de zes autobestuurders zijn gordel nog steeds niet draagt en dat vind ik toch hallucinante cijfers. Je zou toch denken dat iedereen zich ondertussen bewust is van de gevaren van rijden zonder gordel, maar blijkbaar is dat niet het geval.

Toen mijn kinderen heel klein waren was ik altijd heel streng over die gordel. Eens ze zichzelf konden vastgespen vertrok ik nooit zonder dat dat gebeurd was en ik het gecontroleerd had en mijn geduld werd meer dan eens op de proef gesteld. Maar blijkbaar klopt het wel van die aanhouder die wint, want ondertussen hebben beiden hun rijbewijs en wordt de gordel zonder nadenken omgegespt.

Dat was ooit anders want vroeger werden wij na verloop van tijd gecontroleerd door het kleine grut op de achterbank en klonk het streng ‘Gordel aan!’ als dat niet snel genoeg naar hun zin gebeurde.  

Consuminderen in juli

Consuminderen tijdens de solden is niet evident maar ik hield het deftig en kocht enkel dat tafelkleedje. Tenminste de dochter vindt dat het een tafelkleedje is omdat het een print met rode Vichy ruitjes heeft.

Maar daar bleef het niet bij deze maand want ik kon ook een tweedehands elektrische fiets op de kop tikken en daar ben ik heel blij mee. Die bolide is voor mij ook geen overbodige luxe want fietsen begon moeilijk te worden en de dochter merkte onlangs quasi achteloos op, dat het verwonderlijk is dat ik niet omval tijdens het fietsen omdat ik zo traag rijd … . Tja!

Me myself and I

De dochter zit in Peru en zo te horen aan haar sporadische berichtjes in soms moeilijk te ontcijferen sms taal, heeft ze het er geweldig naar haar zin. Het landschap is prachtig, de trekkingen zwaar maar de moeite en ze heeft een droom kunnen waarmaken door te paard door een canyon te rijden. Echt iets voor haar.

Leuk dacht ik toen ze net weg was, eindelijk wat tijd voor mezelf. Ik hoef eens met niemand rekening te houden, alleen dingen doen die ik zelf wil. Ben ik eens de baas van de afstandsbediening en kan ik lekker eten waar ik zin in heb zonder gezeur omdat het weer pasta is. En wat is het hier proper en opgeruimd en stil nu de dochter de deur uit is, daar kan ik echt van genieten!

Ondertussen zijn we al twee weken verder en ik bedacht me vandaag dat het wel heel erg proper, opgeruimd en vooral stil is nu de dochter er niet is. Nog één weekje en dan mag ik me terug ergeren aan haar slordigheid en lawaai. Daar ga ik echt van genieten!

Mensen kijken

Niets zo zalig als met dit zomerse weer op een terrasje zitten en onder het nuttigen van je favoriete drankje mensen te kijken. Ik zocht vandaag dan ook een strategisch plaatsje uit, op de Keyselei in Antwerpen en keek naar al dat gepasseer en geflaneer.

Het is duidelijk dat het vakantie is, want er waren veel gezinnen met kinderen en ook de toeristen die gepakt en gezakt naar het centraal station trokken waren goed vertegenwoordigd. Het viel me op dat er zoveel fietsers passeerden en ook de Antwerpse Velo wordt duchtig gebruikt. Maar wat me vooral opviel was dat er zoveel papa’s met hun kroost op stap waren, te voet, met de buggy of op de fiets.

Zo was er één papa met zijn twee koters op pad, eentje voor- en eentje achterop de fiets. Niet echt makkelijk lijkt me maar het lukte die papa wonderwel. En kijk, ook hij streek neer op dat terrasje en installeerde zich met zijn kroost om hen te trakteren op een ijsje terwijl hij genoot van een deugddoende koffie. Maar van rust was er geen sprake voor die papa, want net nadat hij het ene kind had geholpen met wat gemors, zwiepte de andere zijn ganse bol ijs met een grote boog uit het potje om het dan op een huilen te zetten. De papa van dienst probeerde het kind te troosten en het bolletje ijs te redden onder de afkeurende blik van de dame aan het tafeltje naast hen. En net toen die desbetreffende papa de radeloosheid nabij was omdat dat kind het zo op een brullen zette en die dame luid en duidelijk haar mening ging spuien, kwam de dienster aangelopen met een nieuw ijsje en een grote vod om de troep op te ruimen. Het kind was onmiddellijk gesust, de papa keek de dienster dankbaar aan terwijl zij vrolijk teruglachte en alles was weer peis en vree. Alleen de oudere dame aan het tafeltje daarnaast keek nog afkeurend en eiste onmiddellijk de aandacht van de dienster op zodat dit mooie momentje zo voorbij was.

Consuminderen in juli.

Tijdens de solden gaan shoppen voor een jeansvestje voor de dochter terwijl je probeert te consuminderen is de kat bij de melk zetten natuurlijk.
De dochter vroeg toen een beetje meewarig of ik dat ‘tafelkleedje’ echt ging passen, waarop ik, eenmaal uit het pashokje, zelfs zei dat ik het nog ging kopen ook.

Ondertussen kreeg ik al veel positieve reacties op ‘dat tafelkleedje’ en mogen we het gerust een succes noemen en nu staat het zelfs op het net. Maar het wordt hier geen modeblog met allerhande spiegelfoto’s, beloofd. Dat jeansvestje hebben we trouwens niet gevonden.
Tot zover consuminderen in juli.

Consuminderen in juni

Het begint een beetje eentonig te worden maar afgelopen maand kocht ik voor de dochter slechts twee T-shirts en voor mijzelf, helemaal niets. Niet dat dat pijn doet of moeilijk is, in tegendeel. Sinds ik besloot om geen kleding meer te kopen wordt dat iedere maand makkelijker. Ondertussen ruim ik mijn kleerkast systematisch op en doe ik eindelijk die oude of versleten kleding weg. De dochter volgt mijn voorbeeld en we hebben al verschillende pakketjes bij de kringwinkel afgeleverd want ook de schoenkast en het uitpuilend juwelenkistje van de dochter werden onder handen genomen. 

Verder kochten we deze maand dus helemaal niets, behalve die twee T-shirts en de boodschappen natuurlijk maar ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik een grote aankoop overweeg want momenteel staat een elektrische fiets hoog op mijn verlanglijstje. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd… .

Exit Federer

Een beeld zegt dikwijls meer dan duizend woorden en het beteuterd gezicht van Federer nadat hij was uitgeschakeld op Wimbledon doet deze spreuk zeker eer aan. Na mijn favoriet Nadal, die door onze eigen Steve Darcis werd gewipt ligt Federer er dus ook uit en ook bij de dames werden grote namen zoals Sharapova, Azarenka en Wozniacki uitgeschakeld. Verrassende finales of Wimbledon in mineur? Ik hoop op het eerste!

Bedankt juf!

Het eind van het schooljaar is weer in zicht en ook op de academie wordt dat uitgebreid gevierd. Na de drukte van de jury en de boordelingen was er vorig weekend de eindejaar tentoonstelling met BBQ, die dit jaar noodgedwongen binnen werd gehouden.

En vandaag hadden wij naar jaarlijkse traditie ons klasfeestje wat altijd super gezellig is omdat je dan uitgebreid de tijd hebt om met iedereen te kletsen. Wat ik ook altijd zo leuk vind aan dat klasfeestje is dat wij dat totaal niet organiseren. Iedereen brengt eten mee ter waarde van ongeveer 10 euro en hoewel er niets wordt afgesproken hebben wij altijd een schitterend buffet. Lekker én gezellig, wat wil je nog meer?

Krakeel in huis

Ik heb het hier al eens gehad over lijstjes maken en dat wij altijd een boodschappenlijstje binnen handbereik hebben. Dat ligt dan op de microgolf en telkens er iets uit stock is of als we aan iets denken wordt dat netjes opgeschreven zodat we niets vergeten. Een pijnpunt bij dat lijstje is het handschrift van de dochter. Ik heb het soms ontzettend moeilijk om haar gekriebel te lezen of misschien ligt het aan mijn zicht, dat kan ook.

Zo stond ik gisteren in de supermarkt en zag: ‘Koning’ in de dochter haar handschrift staan. Nu vond ik dat heel vreemd want als ik al eens alcohol drink is het wijn of Kriek en de dochter en de zoon drinken al helemaal niet. Wat die Koning dan op dat briefje stond te blinken begreep ik niet zo goed maar ik nam toch maar voor alle zekerheid vier pintjes mee.

Toen ik thuiskwam met die boodschappen en de dochter mij hielp bij het uitladen vroeg ze mij prompt waarom ik met dat bier kwam aandraven. Wist ik dan niet dat zij niet dronk en al zeker geen ‘Koning’? Na een robbertje welles- nietes over het woord ‘Koning’ dat al dan niet op het briefje stond lieten we het maar blauwblauw want de bewijslast was ondertussen samen met de desbetreffende lijst verdwenen.

Vandaag werd het mysterie van het boodschappenlijstje echter opgelost toen de dochter mij met een brede glimlach meldde dat we zonder honing zaten.

Consuminderen in mei

Ik kocht in mei mijn reflex camera een overbodig en prijzig luxeproduct. Tot zover consuminderen in mei dus, maar ik ben er wel heel blij mee.

Deze maand stond er echter weer geen kleding op het menu en dat is tenslotte toch waar het om gaat, dus ik geniet schaamteloos van mijn nieuwe speelgoed.

Happy B-day!

We hebben elkaar op een vreemde manier ontmoet, mijn vriendin en ik. Het gebeurde op een ijskoude winterdag eind december, tijdens de proclamatieplechtigheid van het kerstrapport. Eigenlijk is dat niet helemaal juist want we kenden elkaar al sinds de lagere school maar mijn vriendin zat toen een jaartje hoger en op die leeftijd kon je net zo goed van Mars komen. De eigenlijke ontmoeting en het begin van onze vriendschap was dus die sombere decemberdag het eerste jaar van de middelbare school.

Onze school kon je behoorlijk streng noemen want er werd belang gehecht aan etiquette, tradities en ook de uniformvoorschriften werden strikt toegepast. De jongens droegen in de winter een lange marineblauwe broek met een beige hemdje waarop het logo van de school was geborduurd. Bij dat hemd hoorde een das, met dito logo, die met een elastiek om de hals werd vastgemaakt. Voor de meisjes was er datzelfde onaantrekkelijke beige hemd met das en een hele klassieke plooirok in marineblauw en het was dat uniform dat ons beiden letterlijk en figuurlijk ‘de das omdeed’.

De vriendin ging als eerste voor de bijl toen ze met een doffe knal op de grond viel. Was ze nu onwel geworden door het lange rechtstaan tijdens de eindeloze speech van mevrouw de directeur, was het de warmte of toch die knellende das? Wie zal het zeggen maar het lot heeft soms vreemde dingen voor ons in petto en deze keer ontstond een vriendschap toen ook ik een appelflauwte kreeg en buiten werd gedragen om, zonder pardon, naast de kersverse vriendin in de snerpende decemberwind op een stoel geparkeerd te worden om van die flauwte te bekomen.

Toen we onlangs weer eens tijdens een van onze telefoonmarathons aan de lijn hingen moesten we tot onze verbazing, of beter gezegd tot onze ontzetting, vaststellen dat die decemberdag ondertussen al zevendertig jaar geleden is. En al die tijd bleef die vriendschap en hebben we met elkaar meegeleefd. Met de geboorte van onze kinderen, onze scheidingen, de ups en downs die iedereen wel in zijn leven kent en hoewel we elkaar soms een poosje uit het oog verloren kruisten onze wegen zich steeds en was het net of we elkaar gisteren zagen.

En vandaag heeft die vriendin Sarah ontmoet en dat hebben we vorig weekend al uitgebreid gevierd. En als het volgend jaar mijn beurt is gaan we dat zeker nog eens overdoen. Ondertussen wil ik je nog eens een hele gelukkige verjaardag wensen, lieve vriendin. Geniet van jouw dag! X

Groene vingers

Ik heb absoluut geen groene vingers en mag al blij zijn dat mijn planten mij overleven. Het grootste deel van mijn collectie bestaat dan ook uit vetplanten, die vinden het niet erg als je hen een paar weken geen water geeft, in tegendeel. En ook een orchidee heeft daar blijkbaar geen last van meer zelfs, ik liet mij wijsmaken dat orchideeën bloemen bij gebrek aan water en voedingrijke grond. Die van mij ziet er dan ook geweldig uit!

Storm in blogland

Er is een kleine storm ontstaan in blogland sinds Sofie Verschueren de spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok gooide met haar open brief aan Monica De Coninck. Knack pikte dit artikel op en er kwamen ontelbare reacties, op het artikel, haar blog, andere sociale media en gisteren ook in de krant.

Hoewel mijn kinderen ondertussen jong volwassenen zijn, herinner ik mij de problemen waar Sofie mee worstelt nog heel goed, want ook ik was eerst een voltijds werkende mama. Toen de dochter geboren was werkte ik nog tot kwart voor zes, terwijl de kribbe om zes uur sloot, dus eigenlijk had ik een helikopter nodig maar bij gebrek daar aan nam ik genoegen met een kleine wagen.

Toen ik zwanger was van de zoon was diezelfde kribbe de eerste die het fijne nieuws mocht vernemen, lang voor de familie en vrienden werden ingelicht. Wegens het plaatsgebrek, weet je wel  en om toch al zijn plaatsje te reserveren want als je dat niet vond zat je echt wel met een probleem. En dan heb ik het niet eens over de andere knelpunten zoals kinderopvang zoeken tijdens de zomervakantie, de prijs van die opvang en het gegoochel om dagelijks alles rond te krijgen.

Eens de zoon deel uitmaakte van ons gezin ging ik deeltijds werken, later ben ik voor de verhuis naar Houston volledig gestopt. Dat was met veel tegenzin want ik herinner mij nog dat ik ferm gebleit heb toen de toenmalige echtgenoot met het plan voor die verhuis naar het buitenland kwam.

Zegt Monica De Coninck dat werk en kinderen combineren makkelijk is?  Neen dat zegt ze niet, ze noemt de combinatie van twee voltijdse jobs en een dreumes zelfs een heksentoer maar waar de minister wel voor wil waarschuwen zijn de gevolgen van de beslissing om deeltijds te werken zoals voor je pensioen, je loopbaan en bij een eventuele scheiding. Wat ook duidelijk in haar antwoord naar voren komt en waar ik mij heel goed in kan vinden, is dat een mentaliteitswijziging dringend nodig is want in België wordt voor de verzorging en de opvang van de kinderen nog al te vaak naar mama gekeken waar dat in de Scandinavische landen bijvoorbeeld niet zo is. Iedere gezinssituatie is anders en ieder voor zich moet keuzes maken en dat is natuurlijk niet altijd even evident maar je kan wel volop gebruik maken van de mogelijkheden die er zijn zoals bijvoorbeeld tijdskrediet.

Heb ik spijt van mijn keuzes? Van sommige wel. Niet van mijn beslissing om deeltijds te gaan werken en hoewel het eerst met tegenzin was ook niet van dat verblijf in Houston dat, ondanks het feit dat de dochter en ik niet compatibel bleken te zijn met de Texaanse mentaliteit toch een avontuur en een verrijking was. Waar ik wel spijt van heb is dat ik die tijd thuis niet nuttiger aan mezelf heb besteed door opnieuw te studeren in plaats van het vrijwilligerswerk te doen dat in de loop der tijd altijd maar meer als vanzelfsprekend werd gezien en uiteindelijk een grote bron van frustratie werd.

Ik besef echter heel goed dat door het parcours dat ik heb afgelegd mijn pensioen geen vetpot zal zijn en dat is net waar Monica De Coninck voor wil waarschuwen. Lig ik daar wakker van? Soms wel, maar wie weet wat de toekomst zal brengen.

Wat te doen met strontweer?

Mijn weekend valt deze week op donderdag en vrijdag, dat heb je met shiften en onregelmatige uren. Niet erg dacht ik want voor het echte weekend wordt toch strontweer voorspeld. Gisteren heb ik nog van het zonnetje genoten tijdens een wandeling in het plaatselijke park en gelukkig maar want ook vandaag is het opnieuw, strontweer!

In ieder geval, wat doet een mens dan als je op zo’n dag thuis zit? Het antwoord is simpel. Je pikt onbeschaamd de titel van een rubriekje van een collega blogger, in dit geval mevrouw Froeliesjes die ons vanuit het verre Texas op leuke knutselweetjes en ander schoons trakteert en je maakt er je eigen berichtje van.

En je zet jezelf aan het werk want het huishouden is ‘The Never Ending Story’ en er is altijd wel iets dat is blijven liggen. Deze keer de strijk dus omdat mijn wasmachine annex droogkast mij onlangs in de steek liet én omdat ik, ja ik beken, niet zo graag strijk. Dus ben ik volop bezig die berg te doorploeteren terwijl ik naar de radio luister en pauzegewijs wat aan mijn blog peuter of andere blogberichtjes lees. Dat het op die manier niet zo snel vooruit gaat met die strijk moet ik u waarschijnlijk niet vertellen want de pauzes worden almaar langer en Beast, die de strijkplank als zijn eigen persoonlijke uitkijkpost claimt, helpt ook niet echt.