Cats stealing dog's beds

Oscars voor katten

Cat video's zijn populair. Zo populair zelfs dat het Walker Art Center in Minneapolis sinds 2012, jaarlijks een soort van Oscar avond voor internet Cat videos organiseert. Misschien moet ik Hippie en Beast daar eens laten opdraven!

Mulan wordt 15!

Nu de kinderen jong volwassenen zijn doen wij niet meer zoveel samen en dat is natuurlijk heel normaal maar soms kijk ik met een beetje weemoed terug op de tijd toen zij klein waren en we heel veel samen deden.

Zo hadden we een abonnement op de zoo dat stevig geconsumeerd werd want bijna iedere woensdag wipten we daar binnen en ook Planckendael stond regelmatig op het menu. We gingen ook vaak naar de film en mijn liefde voor de cinema heb ik duidelijk aan de kinderen doorgegeven want zij gaan twee of soms zelfs drie keer per week.

In Houston hadden we ook veel cinemabezoekjes, niet in de winter zoals hier want dan was het meestal een mooie twintig graden en hét moment om buiten te zijn. Onze filmnamiddagen vielen eerder in de zomer omdat het dan gewoonweg te heet was om buiten te komen. De zoon heeft toen zijn Star Wars verslaving opgedaan, hoewel hij dat nu niet meer wil weten en we hebben zowat elke Disney en andere film gezien die de revue passeerde.

Nu vond ik die Disney films wel leuk maar soms ook een beetje te, net omdat het verhaal zo, ‘ver-Disney-ed’ wordt. Bij Mulan echter werd een perfecte mix gemaakt tussen de net niet te melige verhaallijn doorspekt met humor en een geweldige Eddy Murphy als Mushu, de kleine draak met de grote mond. Ook de kinderen vonden Mulan geweldig en de zoon heeft na het bekijken van deze film dan ook weken lang de oneliners gescandeerd, tot wij er gek van werden en onlangs zagen de dochter en ik Mulan nog een keer ‘for old times sake’. En blijkbaar is het dit jaar het 15 jarig jubileum van deze Disney klassieker, wat bij de 22 jarige dochter de reactie ontlokte dat ze nu toch écht wel oud begint te worden … . 

Gehoord op de radio, Snow Patrol - Chasing Cars

Enkele jaren geleden had ik een acute verslaving aan de ziekenhuisserie Grey's Anatomy. Omdat Chasing cars hun titeltrack was werd dit ook een van mijn favorieten. De verslaving aan de serie is ondertussen lichtjes bekoeld wegens ongeloofwaardige scenario's. Snow Patrol is gebleven ... .

Grey's Anatomy, vanaf vanavond iedere dinsdag, op Vijf natuurlijk.

The end

Gisteren viel het doek definitief over dr. Livingstone en zoals u weet heb ik ervan genoten. Het was een programma met verschillende lagen; de roadmovie en het landschap, het dagelijkse leven in Afrika dat men trachtte te portretteren en Philippe die zijn angsten moest overwinnen. Het was mooie tv en de slotaflevering was zelfs ronduit emotioneel. Wie had ooit gedacht dat grote mond Geubels zo’n klein hartje heeft! Een fragment uit die laatste aflevering heb ik niet gevonden op het wereldwijde net, maar deze vond ik ook wel leuk. Ondertussen hoop ik op een vervolg. 

Dr. Livingstone

Ik volg nog altijd met veel plezier het reisverslag van Martin & Philippe die voor dr. Livingstone Afrika doorkruisen. Ik zelf ben nog nooit in Afrika geweest en waarschijnlijk komt dat er ook niet van dus geniet ik terwijl ik voor mijn tv met hen meereis. Philippe heeft volgens mij wel de mooiste route gekregen en Martin blijft mij altijd charmeren met zijn ingetogen ietwat verlegen interview stijl. Ondanks de vermoeidheid en de vaak schrijnende situaties die wij ons als westerlingen moeilijk kunnen voorstellen, blijft Philippe zijn eigen vrolijke zelf. Geweldige televisie!

foto: facebook pagina van VIER

Dr. Livingstone I presume?

Zoals aangekondigd heb ik gisteren naar dr. Livingstone gekeken en blijkbaar was ik niet alleen want dit nieuwe reisprogramma met Martin Heylen en Philippe Geubels haalde ei zo na een half miljoen kijkers.

Terecht vind ik, want ik heb echt genoten van de reisverhalen van de, langs de ene kant doorwinterde reiziger die Heylen toch is en de onervaren, onwennige avonturen van Geubels. Geen echte oneliners van Philippe deze keer, maar zijn droge onderkoelde humor was nooit ver weg en dat zorgde voor mooie tv.

Op een gezapig tempo wisselden de beelden van het uiterste puntje van Zuid Afrika, waar Martin Heylen mensen ontmoette naar Egypte waar Philippe Geubels in het oog werd gehouden door ijverige veiligheidsbeambten. Ik kon Heylen altijd appreciëren als reiziger/documentairemaker maar het contrast van de serieuze Heylen met de hilarische opmerkingen van Geubels zorgt voor een aangename afwisseling en evenwicht in het programma.

Ik ben alvast benieuwd naar het vervolg van deze reis en hopelijk lukt het mij om zelf ook terug wat te reizen. Ondertussen geniet ik maar mee vanuit mijn luie zetel.

De slimste mens

Seizoen tien van ‘De slimste mens’ zit er alweer op en deze keer heeft Tomas Van Den Spiegel deze prestigieuze titel op zijn naam geschreven. Een beetje verrassend want Otto-Jan Ham was de gedoodverfde winnaar maar misschien heeft het competitiebeest in de basketballer het verschil gemaakt.

Ik heb in ieder geval genoten van weer een seizoen van ‘De slimste mens’, voor het eerst op Vier én onderbroken door reclame. Maar dat heeft men handig opvangen door ‘De snelste quiz’ tijdens de broodnodige boodschappen te organiseren.

De grappigste mens ter wereld is voor mij in ieder geval Philippe Geubels die ons als vast jurylid elke avond opnieuw trakteerde op hilarisch droge commentaren en oneliners. Gelukkig moeten we hem niet al te lang missen want vanaf 28 november gaat dr. Livingstone van start, een reisprogramma op Vier waarin Geubels en Heylen elkaar dwars door Afrika tegemoet reizen.

Ik kijk er in ieder geval naar uit!

foto: Vier

Brasserie Romantiek

De dochter had vrijkaarten voor Brasserie Romantiek maar vond dat maar niets, dus nam ik, samen met een vriendin, heel graag voor haar de honneurs waar en genoot van dit gratis avondje uit.

Nu is dit debuut van Joël Vanhoebouck niet meteen de film waar ik zou voor kiezen als ik naar de bioscoop ga en had ik geen al te hoge verwachtingen, maar werd ik even aangenaam verrast! Ondanks de titel is Brasserie Romantiek helemaal niet de lichtvoetige romantische komedie die je denkt voorgeschoteld te krijgen. Niet dat het een zwaarmoedige of moeilijke film is want de dialogen zijn behoorlijk pittig, grappig en soms zelfs griezelig herkenbaar en hoewel deze film zich op een zeer kleine set afspeelt én het verhaal een beetje voorspelbaar is verveelt Brasserie geen moment. Met dank aan de schitterende acteerprestaties van een uitgelezen cast.

Een aanrader!

The end

U weet dat ik fan ben van opnemen met de digirecorder en uitgesteld kijken maar ik moet toegeven dat er toch ook nadelen aan verbonden zijn. 

Zo moest ik, nadat de ontknoping van Clan was uitgezonden en ik nog wat afleveringen te gaan had, de krant en radio mijden want blijkbaar was die ontknoping ‘the talk of the town’. Maar ik kwam die dag nadien goed door, luisterde even niet naar de radio, las de krant niet en wist helemaal niets over de laatste aflevering van deze populaire Vlaamse serie … .

Tot die ontknoping tijdens een aflevering van De Slimste Mens werd verraden.

Was dat even balen!

Ik moet het niet weten!

Je kunt mij van veel dingen beschuldigen maar snel zijn hoort zeker niet in het rijtje thuis. Zo wordt vandaag de ontknoping van de fijne fictieserie ‘Clan’ op VTM uitgezonden maar ik kijk niet mee want zoals dat zo dikwijls het geval is heb ik deze reeks opgenomen en heb ik nog een viertal afleveringen te gaan voor ik aan mijn ontknoping toe ben.

Series opnemen en later bekijken heeft vele voordelen maar de ontknoping niet ‘live’ zien is toch een bijzonder grote handicap, besef ik nu. De dochter vertelde mij dat Clan hét onderwerp van gesprek op de radio is en dat er ook duchtig over wordt getwitterd. Ik durf er voor wedden dat dit morgen ook zo zal zijn dus heb ik mijn oogkleppen al bij de hand, ga ik radio, tv én kranten mijden en worden collega’s die het woord ‘Clan’ nog maar durven uit te spreken vroegtijdig de mond gesnoerd want kijken naar een serie waarvan je de ontknoping kent is niet leuk. Moest u dus de behoefte hebben om Clan te bespreken, doe dat dan zeker niet met mij. U bent gewaarschuwd!

Bij James op bezoek

Ik ga heel graag naar de film en blijkbaar is dat een van die dingen die ik aan mijn kinderen heb doorgegeven. Zij durven zelfs sommige films twee keer in de zalen te zien en kunnen hele passages uit films reciteren.

Naar de film gaan is trouwens een van de weinige dingen die we nog samen doen. Met twee jong volwassenen in huis liggen de interesses én mogelijkheden immers nogal ver uit elkaar en het is heel normaal dat zij hun eigen drukke sociaal leven hebben En zelfs naar de film gaan is niet meer zo evident want gezien het leeftijds- en interesseverschil is het niet altijd even makkelijk om een film te vinden die ieders goedkeuring kan wegdragen. Dus ben ik soms ontevreden over de film die we zagen of vonden de kinderen mijn keuze maar niets, maar de nieuwe Bond stond wel bij iedereen op het verlanglijstje.

Dus trokken we gisteren naar de avondvoorstelling van deze laatste telg uit de 007 collectie. In Skyfall speelt regisseur Sam Mendes terug met de klassieke Bond ingredienten, met een spannende openingsscène gevolgd door de prachtige tittelsong van Adèle. Verder was er nog de nodige actie- en spanning, schiet- en achtervolgingsscènes, Bondgirls én een waardige tegenstander vertolkt door Javier Bardem. Het eind was voorspelbaar maar minder klassiek, met een Bond die niet alleen zijn donkere maar ook een emotioneel kantje laat zien. Deze Bond film wordt geprezen als de beste aller tijden en ik moet toegeven, hoewel ik geen liefhebber ben van het genre, ik ben verkocht!

Cats in space

Alles voor de kunst, zullen ze gedacht hebben tijdens de opnames van een Franse film over en met Jan Fabre en ze gingen in het Antwerpse stadhuis met katten gooien. Nu ben ik zeker fan van Jan, maar alles wat naar dierenmishandeling ruikt kan niet vind ik persoonlijk, ook niet voor de kunst. Dat Fabre graag shockeert en provoceert weten we ondertussen en en in dat opzet is men zeker geslaagd. Maar blijkbaar wisten ze niet op het schoon verdiep dat er met katten gegooid zou worden en krijgt dit verhaal zeker nog een staartje. Maar Jan toch!

Happy birthday, James.

James Bond blaast dit jaar 50 kaarsjes uit en dat wordt uitgebreid gevierd. Met het opnieuw uitzenden van de films bijvoorbeeld en ik las dat er her en der ook de nodige jetsetfeestjes worden gegeven.

Nu was ik nooit echt fan van het genre en al zeker niet van Roger Moore, de Bond waar ik mee opgroeide. Hij werd als sexy verkocht, maar voor mij had hij evenveel sexappeal als een rare cactus en de stunts in die films vond ik eerder hilarisch dan spannend. Dan brengt Daniel Craig het er beter van af met de Bond die hij neerzet en ook zijn sexappeal kan ik beter smaken. Dus pik af en toe een Bondfilm mee maar nog steeds niet fanatiek.

Mijn onderbuur waant zich ook James Bond want zijn nummerplaat leest 007 en nog iets, wat we voor de privacy maar niet zullen vermelden. Toeval denkt u misschien maar vermits hij naast zijn nummerplaat ‘MI6 licence to kill’ heeft geplakt heb ik een donkerbruin vermoeden van niet. Nu heeft die onderbuur zeker niet de rijvaardigheid van een Bond en met zijn parkeerkunsten is het al helemaal triestig gesteld. Zo staat zijn blitse minivan altijd heel schuin of foutief geparkeerd waardoor ik onze plaatselijke Bond regelmatig moet aanspreken en hij zich moet verzetten, voor ik mij uit onze krappe parking kan manoeuvreren. Niet zo erg, maar wel best ergerlijk en als onze James nu nog de charme of het sexappeal van de Bond van het witte doek zou hebben zou dat de pil enigszins vergulden. Helaas!

Meer van hetzelfde.

Dat Dallas op mijn digirecorder op mij stond te wachten wist u al en gisteren heb ik eindelijk tijd vrijgemaakt voor die trip down to memory lane.

En dat was het ook want het muziekje én de begingeneriek waren exact hetzelfde als bij de jaren ’70 versie en na deze intro ontsponnen zich algauw de eerste ruzies en intriges.

Terwijl ik aan het kijken was besefte ik dat dit meer van hetzelfde was en ik daar eigenlijk helemaal geen zin in had. Met één druk op de knop werd dit jeugdsentiment dus onverbiddelijk uit het digitale rijtje gewist. Exit Dallas!

Druk op de buis!

Over het nieuwe tv seizoen is al heel wat gezegd, geschreven en ge-tweet. Vooral de lancering van ‘Vier’ laat twitteraars blijkbaar niet onberoerd. Het actuamagazine De Kruitfabriek, de Vier versie van De Slimste Mens en Man bijt Hond in Vierjasje worden virtueel druk besproken en becommentarieerd.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot hier toe nog geen enkel van deze programma’s heb gezien wegens te druk. Zelfs de lancering van De Slimste Mens heb ik als voormalig trouwe fan compleet gemist. En met te druk, bedoel ik te druk met het opnemen en bekijken van allerlei programma’s die ik dit nieuwe seizoen wil zien, want ik weet niet hoe het met u staat, maar ik weet eerlijk gezegd niet waar eerst kijken en mijn digirecorder maakt overuren. Zo zijn The Borgia’s nog maar net van de buis of The Tudors hebben zich al aangediend en vermits ik deze serie al sinds de lancering trouw volg wil ik ook dit seizoen niet missen. De aftrap van de geweldige serie Boardwalk Empire op Canvas heb ik wegens een verkeerde instelling misgelopen, maar gelukkig is er Acht die deze HBO dramareeks van Martin Scorsese, met de eeuwige bijrol Steve Buscemi eindelijk in een hoofdrol, opnieuw uitzendt. Dat ik Dallas uit pure nostalgie nog eens wou zien heb ik u al verteld maar die rijke Texanen moeten even in het virtuele rijtje van mijn recorder wachten, want zelfs aan de pilootaflevering kwam ik niet toe. En dan is er nog het laatste seizoen van Code 37 dat ik ook niet wil missen want nu wil ik eindelijk wel eens weten hoe de vork in de steel zit.

Zo heb ik het gevoel dat we na een hele lauwe komkommertijd op tv vlak nu in een stroomversnelling terecht zijn gekomen en bedient mijn recorder mij trouw op mijn wenken. Met een dochter met andere interesses en voorkeuren wordt er hier ijverig opgenomen en herbekeken en staat het geheugen van mijn recorder bijna altijd zo goed als vol. Maar het mooie daaraan is dat je nu alle afleveringen kan opsparen om ze dan na elkaar te zien, net alsof je de DVD box kocht. Het wordt een druk najaar op de buis!

Thuis voor de buis

Als ik mijn tv blad op de tv-theek open en de ontelbare zenders bekijk die we nu hebben moet ik altijd lachen. Toen ik opgroeide in de jaren ’70 hadden wij helemaal niet zoveel zenders als nu, bestond uitgesteld kijken, net gemist of godbetert opnemen met de videorecorder niet echt en werd er gewoon gekeken naar het programma dat op dat moment werd uitgezonden.

Het grote voordeel hiervan was dat je de volgende dag, meestal wel iemand tegen kwam die datzelfde programma zag en je dus altijd een gespreksonderwerp had, wat nu bijna onmogelijk is behalve dan bij heel populaire programma’s.

Bovendien was er in België enkel de openbare omroep en keken wij voornamelijk naar de Nederlandse tv. Naar Avro’s Top Pop bijvoorbeeld of naar van die coole Amerikaanse series waar je, als je ze nu opnieuw ziet, in een deuk bij ligt omwille van de slappe stunts en het dito verhaal. Hoewel sommigen toch zijn blijven hangen en in een remake aan een tweede leven toe zijn zoals Starsky & Hutch, Charlies Angels en The Dukes of Hazzard. Mijn ouders waren tot onze ergernis grote fan van allerlei quizzen en spelprogramma’s die wij maar behoorlijk stom vonden en dus liever niet mee uitzaten.

Ik herinner mij ook dat in die tijd het Eurovisie song festival een groot evenement was waar ik als kind extra lang voor mocht opblijven, proper gewassen voor de buis in mijn pyjamaatje met mijn eigen scoreblad bij de hand, de uitslag vol spanning afwachtend. Ondertussen is dat songfestival wegens veel te groot en beschuldigingen van vriendjespolitiek veel van zijn toenmalige glans kwijt en wie won of verloor liet mijn kinderen op diezelfde leeftijd ijskoud.

In ieder geval, met het enorme aanbod van zenders op dit moment kijk ik nooit meer naar de Nederlandse tv. Behalve dan naar de geweldige reeks ‘The Borgias’ waarin Jeremey Irons schittert als de paus. Voor dit kostuumdrama maak ik graag een uitzondering.

Zie hem paraderen!

De zoon figureert al eens en ook voor de prestigereeks ‘Parade’s End’ heeft hij als figurant voor de camera gestaan. Eén keer als soldaat in de loopgraven en één keer als een goede vriend van de hoofdacteur tijdens een feestje. Daarvoor moest hij zelfs een liedje van buiten leren wat hij niet echt graag deed. Maar kom het was leuk om een dagje mee te draaien op de set en al de mensen en apparatuur die daar aan te pas kwamen waren best indrukwekkend.

Vanavond wordt de eerste aflevering van deze reeks uitgezonden op BBC 2 en wij gaan in ieder geval kijken. Als we heel goed opletten en de zapper bij de hand houden zodat we het beeld kunnen bevriezen en eventueel terugspoelen zien we de zoon misschien wel passeren, wie weet! Verder spelen er nog een aantal Vlaamse acteurs mee zoals Jurgen Delnaet, Hilde Heijnen en Leslie De Gruyter. Hopelijk paraderen zij wat langer op ons scherm. 

Het digitale tijdperk.

Ik weet niet meer hoe lang het al geleden is dat wij besloten om in zee te gaan met de firma met dat gele ventje maar wij waren in ieder geval bij de eerste klanten en hoewel ik over het algemeen redelijk tevreden ben over de service waren er wel wat hindernissen onderweg.

Vooral de opstartfase liep behoorlijk chaotisch en ik was alles behalve opgezet met het lelijke ‘bakje’ dat midden in mijn woonkamer werd geïnstalleerd. Bovendien moest er een kabel van de straat naar het huis worden getrokken wat voor de nodige vertragingen zorgde en toen na enkele dagen bleek dat de technieker van dienst die overbodige draad van onze alarminstallatie zonder pardon had doorgeknipt stond mijn tevreden klant peil op een heel laag pitje. Maar na het nodige over- en weer gebel en talloze bezoekjes van andere techniekers raakte de problemen uiteindelijk opgelost en stapten wij in het digitale tijdperk.

Eens je bij een provider bent ligt het blijkbaar niet in onze Belgische aard om te veranderen en hoewel ik mijn bedenkingen heb over het bijna monopolie van die firma en mij erger aan de verschrikkelijke paraplu mentaliteit als er iets mis gaat blijft een mens dus inderdaad trouw want je hoort toch ook de verhalen over het gras dat aan de andere kant niet echt groener is.

In ieder geval wordt er in dit gezin veel gebruik gemaakt van de digitale diensten. Vermits wij nog een vaste computer hebben is het hier soms een nummertje trekken om dat ding te bezigen want ik moet toegeven dat ‘yours truly’ een fervent gebruiker is. En ook de digitale tv werkt hier hard want met twee jong volwassenen in huis en ocharme één tv-toestel liggen de interesses mijlenver uit elkaar en wordt er duchtig gebruikt gemaakt van digitaal opnemen, uitgesteld kijken of de mogelijkheid om het nieuws op ‘net gemist’ te bekijken wanneer het mij past.

Ik kan goed overweg met al die digitale gadgets maar vraag mij echt af waarom je bij het digitaal opnemen nog altijd een stukje voor en na het programma moet instellen en als de desbetreffende uitzending uitloopt het eind dus nog steeds niet mee hebt, wat soms behoorlijk frustrerend is. Ik dacht dat zo’n digitaal ding perfect het begin en eind van een programma zou kunnen registreren maar blijkbaar is het maar net zo slim als onze oude vriend de videorecorder!

Zo schoon!

Of hoe sommige reclame zo schoon kan zijn :-)