All day long

Wie mij hier een beetje volgt weet dat ik al eens kan doorbomen over gezonde voeding. Nu moet ik toegeven, vroeger was ik veel fanatieker want tegenwoordig durf ik al eens een zonde begaan. Vooral snacksgewijs dan is een zak chips of een koek sneller pijn gedaan dan het gezonder alternatief hoewel ik dat probeer te vermijden door die zaken gewoonweg niet in huis te halen. Of de inspiratie ontbreekt om gezond te snacken en dan verval je weer makkelijk in je oude vertrouwde slechte gewoonten.

Maar nu zijn die slappe excuses niet meer mogelijk want van 6 tot 12 mei is het opnieuw de week van groenten en fruit en Kim Gevaert is weer ambassadrice van dit gezonde initiatief. Met deze campagne wil men de Belg stimuleren om meer groenten en fruit te eten. Op het kookboek is het nog even wachten maar op de site vind je al leuke ideeën voor een snelle snack of een klein gerechtje. Ik heb mijn boodschappenlijstje al aangevuld!

Wat, eten we vandaag?

Blijkbaar ben ik niet alleen want ik las bij een aantal collega bloggers dat ook zij problemen hebben met deze dagelijkse vraag. Ik maak altijd netjes een boodschappenlijstje en plan het menu voor enkele dagen en dat probeer ik steeds in overleg te doen. Maar als de gevreesde vraag dan wordt gesteld krijg ik meestal als antwoord dat het hen niet uitmaakt. Daar kom ik dus geen stap verder mee, vooral omdat ik, eens het eten op tafel staat, dikwijls klachten krijg.

Zo kan ik bijvoorbeeld elke dag pasta eten, warm of koud, maar vindt de dochter één keer per week wel voldoende. Hoewel mijn kinderen altijd moeten eten wat de pot schaft zijn zij nog steeds picky eters en houden zij niet van vis of bepaalde groenten. Dat dat het samenstellen van het menu er niet makkelijker op maakt hoef ik u niet te vertellen. Wij eten niet zoveel vlees maar als het op tafel komt staat de dochter op bio en niet alle vegetarische burgers vallen in de smaak.

Zo stond ik onlangs weer te twijfelen, welke veggie burger het ook alweer was die de dochter niet lustte om na lang wikken en wegen de Griekse versie te kopen in de overtuiging dat deze er wel in zou gaan. Toen het eten op tafel kwam kreeg ik een verwijtende blik want blijkbaar was dat nu net diegene die ze niet lust. Om het allemaal nog erger te maken herinnerde ik mij bij de eerste hap dat ik ook niet wild was van deze veggie burger en werd het dus een maaltijd in mineur.

Een gezond en evenwichtig menu samenstellen is sowieso al een uitdaging maar met moeilijke eters wordt het helemaal een klus en mijn Alzheimer light helpt dus ook duidelijk niet. 

The end #dagen zonder vlees

De dagen zonder vlees actie loopt vandaag af en hoewel ik maar twee weken volledig vegetarisch heb gegeten ben ik best tevreden. Eén week maakte ik het wel heel bont met vier dagen vlees op mijn bord maar verder hield ik het deftig met één tot twee keer vlees op het menu. Mijn teller klokte af op 385m2 en dat valt best mee, maar eigenlijk heb ik mijn eetgewoonten niet veranderd. Telt mijn bijdrage dan nog of niet?

De zoete zonde#dagen zonder vlees

De 'Dagen Zonder Vlees' actie is al halfweg en wij doen nog altijd mee. Niet helemaal vegetarisch moet ik toegeven want er komt hier toch nog één keer per week een stukje vlees op tafel, vooral als de zoon komt eten want hij is een echte carnivoor. Dat was vroeger wel anders, toen haalde hij zijn neus op voor vlees, en groenten ook trouwens, en was het eerder de dochter die vlees op haar bord vroeg. Maar nu doet zij mee aan ‘Dagen Zonder Vlees’ en eerlijk gezegd  kost het ons geen moeite en hebben we onze eetgewoonten nauwelijks veranderd.

Behalve gisteren dan toen we samen een hapje gingen eten ter gelegenheid van de internationale vrouwendag, die eigenlijk vandaag valt, maar kom elk excuus om eens gezellig samen te zijn is goed. Blijkbaar hadden we allebei zin in vlees op ons bord en onder het motto ‘als je dan toch zondigt kan je het maar beter goed doen’ namen we een hamburger met frietjes. Lag het nu aan de kok, aan het stukje vlees of aan ons maar hoezeer we ook zin hadden in die junk, dat stukje vlees viel ons lelijk tegen. Zo erg zelfs dat ik het niet helemaal opat en we ons achteraf hebben getroost met een schandelijke spie chocolade cake die we deelden. Als je voor ongezond gaat ga je maar beter ‘all the way’.  Eén keer dan toch.

Gezond eten in Houston #dagen zonder vlees

Ik heb u al regelmatig verteld dat ik mij verbaasde over de slechte eetgewoonten in Houston. Nu lette ik in het begin van ons Texaans avontuur zelf niet zo erg op wat ik in mijn mond stak maar gaandeweg, als reactie op al die excessen die ik rondom mij zag, begon ik ijverig te sporten en op onze voeding te letten waarbij ik regelmatig in conflict kwam met de zoon die al die gigantische Texaanse zoete, vette of fel gekleurde gerechten geweldig vond. 

Zo wou hij graag, zoals zijn klasgenootjes, een 'tray' eten op school maar vermits daar vooral hamburgers, pizza's en hotdogs werden geserveerd kreeg hij dat niet van mij en moest het kind ocharme, als enig buitenbeentje van de klas, een gezond lunchpakketje mee. Nu ze volwassen zijn, zijn mijn kinderen blij met die gezonde voeding en zitten ze op dezelfde golflengte maar toen was het echt tegen die Amerikaanse invloeden opboksen. Dus zocht ik alternatieven en lekkere receptjes zoals dit Tex Mex geïnspireerd vegetarisch stoofpotje dat wel in de smaak viel bij de zoon. Vooral als ik er corn bread bij serveerde.

South Western pot pie

1 tablespoon vegetable oil
1 large onion, chopped
2 cl garlic
cubed sweet potatoes
1 jar salsa 
1/2 cup water
cayenne pepper, pepper, salt, chili
1 cup whole kernel corn
1 cup black beans, cooked

Cook onion in oil for about 5 min. Stir in sweet potatoes, salsa water and spices. Heat to boiling, then reduce heat. Cover and simmer 20 to 25 min or until potatoes are tender. Stir in corn and beans.

Om het echt helemaal gezond te maken fabriceer je je salsa natuurlijk 'from scratch'. :-) 

foto gepikt van het internet

Een valse start #dagen zonder vlees

Gisteren ging ‘Dagen Zonder Vlees’ van start en ik ging, wegens organisatorische redenen, al meteen de mist in. Hoezo wegens organisatorische redenen vraagt u zich wellicht af maar dat is eenvoudig te verklaren. Ik kom zeker niet in aanmerking voor de award van huisvrouw van het jaar en heb een broertje dood aan poetsen en boodschappen doen. De boodschappen worden dan ook beperkt tot één,  maximum twee keer per week en toen ik maandag naar de supermarkt ging was ik die vegetarische voornemens compleet uit het oog verloren en kocht een kippetje. Ik had dat beestje natuurlijk  in de diepvries kunnen mikken maar die zat net helemaal vol dus begon ik  ‘Dagen Zonder Vlees’ met een kippenfricassée i.p.v. een vegetarisch gerechtje. Toegegeven, het heeft gesmaakt!

Ik eet mee #dagen zonder vlees

Geen goede voornemens in het begin van het jaar was er gezegd, maar liever 1 initiatief per maand. In januari deed ik mee met de maand van de hoffelijkheid van An Nelissen, van 13 februari tot 30 maart is de dagen zonder vlees actie aan de beurt.

Dagen zonder vlees is een campagne van Alexia Leysen, Vlaamse studente theaterregie aan de Toneelacademie Maastricht. Uit ontzetting over de enorme impact van vleesproductie op het milieu, lanceerde ze in 2011 voor het eerst de oproep om samen vegetarisch te vasten. Geen pleidooi voor het volledige vegetarisme maar een bewustwordingsactie om te tonen dat minder ook kan. Duizenden Vlamingen gingen de uitdaging mee aan en ook wij deden mee.

Moeilijk denkt u misschien? Helemaal niet! Nu moet ik eerlijk toegeven dat er hier sowieso weinig vis en vlees op het menu staat en er regelmatig vegetarische potjes worden gebrouwen maar volledig vegetarisch gaan vergt toch enige inspanning omdat vlees en vis eten er bij ons zo ingebakken zit. Maar de actie is ook leuk en absoluut niet dwingend dus een dagje zondigen kan best. Bovendien vind ik het plezierig om nieuwe receptjes uit te proberen en andere dingen te proeven en ik ben niet de enige want ook een heleboel bekende Vlamingen hebben zich geëngageerd. Zo zijn Philippe Geubels en Wim Helsen dit jaar het gezicht van de campagne, maar ik vind het filmpje met o.a. Michael Pas en Pieter Embrechts van vorig jaar grappiger. Bij deze dus ... .

Geef ons heden ... .

Toen wij net in Houston woonden en ik voor het eerst ‘op jacht’ ging naar ons dagelijks brood en ander voedsel viel ik echt van de ene verbazing in de andere. Het aanbod in de Amerikaanse supermarkten was echt overweldigend en de smaak maar vooral de kleurstoffen die in voeding gebruikt werden oogverblindend.

Ik trachtte toen al wat gezonder te eten maar de Amerikanen staken echt zowat alles in hun mond. Zo had je bijvoorbeeld ‘snow cones’ wat gewoon ijs, bevroren water dus, in een bolvorm geschept is, geserveerd in een papieren hoorntje overgoten met een fikse scheut kleur en smaakstoffen naar keuze. Jummie!

Cupcakes waren fel gekleurd met heel veel lagen suiker, glazuur of gesuikerde versieringen, een trend die hier trouwens ook al flink ingeburgerd raakt en aangewakkerd wordt door allerlei bakprogramma’s die de kleine suikerbommetjes stevig promoten.

Als je op restaurant ging was vlees en vis heel dikwijls in een deegjasje gefrituurd en zelfs brood kopen was een hele uitdaging. Een echte bakker hadden wij niet in onze buurt, de dichtstbijzijnde was downtown, op ongeveer een 40 mijl (een 64 kilometer)rijden. In de plaatselijke supermarkt kon je wel voor brood terecht maar dat waren van die hele witte exemplaren in plastiek verpakt. Als je voor het gezondere spul ging moest je naar de betere supermarkt waar je, in 1997 dus, al snel vijf dollar of meer mocht neertellen voor je dagelijkse brood.

Dus ging ik zelf met broodoven, noten en volle granen aan de slag. Zo’n gezond donker brood verkopen aan een vierjarige kleuter die zich staat te verlekkeren op ‘rainbow bread’ is een hele uitdaging, vooral omdat die kleuter maar halve dagen naar school ging en regelmatig in verleiding werd gebracht in de plaatselijke supermarkt. De dochter was gelukkig wat meegaander maar toch was opboksen tegen die slechte voedingsgewoonten niet makkelijk en ik geef toe dat ik vaak het onderspit heb moeten delven. Maar nu ze volwassen zijn kiezen mijn kinderen toch eerder voor gezond en daar, ben ik blij om.

Prettig gestoord!

Hoe staat het met het dieet van Beast, vraagt u zich wellicht af. Wel daar kan ik kort over zijn; slecht!

Misschien zijn we te hard van stapel gelopen want we hadden niet alleen alle extraatjes afgeschaft maar ook de portie droogvoer een beetje kleiner gemaakt. Het gevolg kan u misschien al raden. Beast ging heel schrokkig eten om dan alles met heel veel lawaai in nette worstjes op te braken. Sappig als dessert bij ons ontbijt! Een kat met een eetstoornis? Het bestaat en hij woont bij ons.

Het gevolg van dat alles was dat Beast twee porties nodig had en vermits Hippie helemaal geen snelle jongen is kwam hij, letterlijk dus, niet meer aan de bak. Hippie op dieet zetten was nu niet direct de bedoeling dus werd de portie noodgedwongen weer aangepast. Nu krijgen ze opnieuw één bakje droogvoer per dag om te delen en ’s avonds één zakje natvoer waar ze het mee moeten doen. Geen extraatjes meer op het menu en al zeker niet voor een gulzig heerschap dat Beast noemt.

Ik ben benieuwd wat de weegschaal ons binnenkort gaat vertellen.

Die eet!

De dochter was al een tijdje om zijn dikke buik aan het lachen maar nu is het officieel! De weegschaal klokte af op vijf kilo vijfhonderd en met dit nieuwe record mag Beast best een dikkertje genoemd worden. De dochter gaat nog verder en noemt hem ongegeneerd ‘Fatso’ maar ze vindt zijn zachte wiebelbuikje wel bevorderlijk voor het knuffelgehalte en Beast laat zich dat allemaal welgevallen.

Zoveel wegen, dat is er echt ‘over’ dus jij gaat op dieet, mijnheertje! Chips en kaas waren al van het menu geschrapt maar nu ook geen kattensnoepjes meer voor jou en je bakje wordt vanaf morgen minder gevuld. Het spijt me Hippie, jij bent niet zoveel bijgekomen maar zal mee moeten met dit regime en je reppen om sneller dan je broer aan het voederbakje te zijn. Daar zal veel volk naar komen kijken dus zullen we Hippie stiekem een snoepje moeten toesteken zonder dat die ‘snelle jongen’ het in het snuitje krijgt. Is dat niet wat men een mission impossible noemt? Ik ben in ieder geval benieuwd hoe we dat gaan doen.

Goesting is koop

Mijn vader is een echte Bourgondiër, eten en drinken zijn heel belangrijk in z’n leven en het is niet eender van waar dat eten en drinken komt. Zo wou hij, toen wij kind waren, altijd brood van één bepaalde bakker die veel verder van ons verwijderd was dan de bakker op de hoek én bovendien waren het altijd de dochters die om brood gestuurd werden. Toen wij klein waren gingen we braaf naar die verre bakker om zijn lievelingsbrood maar eens wat ouder, stouter en opstandig in de puberteit, deden wij dat niet meer graag en gingen gewoon naar de bakker op de hoek wat altijd op gemopper werd onthaald.

Wie niet sterk is moet slim zijn zegt het spreekwoord of misschien waren wij gewoon een beetje stout want de broodzakken van die verre bakker werden gespaard, brood werd bij de bakker op de hoek gehaald om dat brood dan in de juiste zak te steken. Mijn vader heeft dat bedrog nooit opgemerkt of misschien merkte hij het wel en zweeg hij wijselijk omdat een discussie met twee tienerdochters toch vrij hopeloos was. In ieder geval, ik heb het hem nooit verteld en hij liet nooit blijken dat hij het brood van zijn lievelingsbakker niet meer zo goed vond als voorheen.

Het is altijd mooi als je op je familie lijkt zegt men en ook de dochter had haar voorkeur wat bakkers betreft. Bij haar heb ik dat zakken verwissel trucje ook eens geprobeerd maar het kind haar smaakpapillen zijn blijkbaar beter ontwikkeld dan die van haar bompa want zij had het bedrog onmiddellijk door. Of misschien was ze achterdochtig omdat ik dat verhaal al eens had verteld, dat kan ook natuurlijk. 

De jacht is open!

Met dit warme weer zoekt een mens op allerlei manieren verkoeling en plots kreeg ik enorme zin in een ijsje. Nu weet ik wel dat ik hier gezond eten promoot en dat proberen we ook want hier wordt, telkens als er een smoothie gemaakt wordt, het overschot in een ijsvormpje gegoten en zo lekker koud gegeten. Maar we zijn verwend en soms heeft een mens gewoon eens zin in wat anders.

Dus ging ik op pad naar de supermarkt wat op het heetst van de dag eerder een expeditie was en moest ik vaststellen dat ik niet de enige was met een ‘goestingeske’ want de bakken van het ijs en aanverwanten waren ei zo na leeg. Typisch ik dat iedereen me voor is bedacht ik mij terwijl ik me dan maar naar een diepvries speciaalzaak repte. Daar was nog buit te vinden, maar het speciale verzoek van de dochter was er tot haar grote ergernis ook niet meer en erger nog, het wordt uit het assortiment geschrapt.

Nadat ik met de boodschappen thuis was gekomen en puffend van de warmte genoten had van dat lang begeerde ijsje was er toch een zweem van ontgoocheling. Zoals ik al zei proberen wij gezond te eten en het ijsje waar we zo naar hadden uitgekeken was helemaal niet zo lekker als we ons herinnerden, veel te zoet én je kreeg er ook nog een enorme dorst van. Het is ook altijd wat!

Antwerpen feest weer!

Het Bollekesfeest komt er weer aan. Vanaf donderdag 16 augustus tot en met 19 augustus kan je genieten van Antwerps lekkers, optredens en activiteiten op verschillende locaties in de stad. Allen daarheen!

Antwerpen z(dr)in(k)gt?

Antwerpen zingt was leuk. Na de opwarmers Filet d'Anvers en Wim Leys mochten we zelf aan de slag in het gebruikelijke concept. Gewoon wat staan meebrullen met de liedjes en ondertussen gezellig samen zijn.

'Antwerpen is zatste stad', blokletterde de Gazet Van Antwerpen vanmorgen. Blijkbaar heeft Antwerpen als stad het meeste last van drinkers die het op straat te bont maken, veel meer nog dan bijvoorbeeld Leuven of Gent. Ik moet eerlijk zijn, ik heb er gisteren ook wel wat gezien. Maar wat een bedenkelijke reputatie voor onze 'koekenstad'!

Wat eten we vandaag?

Beast pikt in ieder geval, letterlijk dus, een boontje mee. 

Too dik or not too dik ...

Hoewel ik mezelf zeker niet tot de slankste reken waande ik mij in Houston een slanke den. Alles is immers relatief en als je jezelf gaat vergelijken met je omgeving hangt het er maar van af hoe die omgeving er uit ziet.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik, toen wij net verhuisd waren, regelmatig verbaasd was over het grote aantal echte zwaarlijvige mensen in Houston. En dan heb ik het niet eens over mensen die een beetje molliger zijn maar, en ik wik mijn woorden zorgvuldig, over mensen die echt aan obesitas lijden. In de periode dat wij daar woonden was dat toch tussen de vijftien en twintig procent van de bevolking en ondertussen is dat cijfer al flink gestegen. Het zal u dan ook niet verbazen dat Houston al verschillende keren tot dikste stad van Amerika werd uitgeroepen en ook Memphis, Detroit en Chicago kregen deze bedenkelijke eer.

De belangrijkste reden van obesitas is, volgens artsen, te weinig beweging en slechte eetgewoonten en wat dat laatste betreft was ik getuige van vreemde taferelen in Texas. Zo ging men er prat op ‘all you can eat’ buffetten en de porties die je op restaurant kreeg waren sowieso enorm. In sommige restaurants werden gigantische steaks gratis aangeboden op voorwaarde dat de klant ze ook daadwerkelijk kon opeten.

Toen ik ’s avonds nog gezellig bij een buurvrouw zat te keuvelen kwam haar man met een grote pot Kentucky Fried chicken thuis. Die pot gefrituurde kip was hun avondmaal en mijn buurvrouw gaf haar dochtertje van zes gepikeerd wat druiven omdat het kind naar groenten vroeg. Diezelfde buurvrouw kwam trouwens regelmatig letterlijk in mijn potten kijken en verbaasde zich over onze eet- en kookgewoonten want zij kookte nooit. 

Ook kinderen hadden last van overgewicht en op school werd naar verluid een gezonde maaltijd aangeboden die dan dikwijls uit pizza, hamburgers, hot dogs en pudding bestond. Jamie Oliver is het duidelijk met mij eens dat dit allesbehalve gezond is en hij begon dan ook een kruistocht voor gezonde voeding in de schoolkantines van Amerika en Engeland.

Want jammer genoeg is de trend om ongezond en vet te eten ook naar Europa overgewaaid. Ik merk dat wij meer en meer eten uithalen en toen een vriendin onlangs een chocoladereep met granen onder gezonde voeding catalogeerde heb ik bedenkelijk mijn wenkbrauwen gefronst.

Obesitas kost onze maatschappij dan ook handen vol geld omdat er heel wat gezondheidsproblemen aan deze kwaal vasthangen en dan heb ik het niet eens over de grote en kleine ongemakken die zwaarlijvige mensen hebben, zoals de 272 kg zware man in Pennsylvania die onlangs met een kettingzaag uit zijn huis bevrijdt moest worden.

We weten allemaal dat het niet altijd makkelijk is om de juiste keuzes te maken, maar na het lezen van dat artikel hou ik het in ieder geval bij verse ananas met kaneel als vieruurtje!

Het artikel en filmpje vindt u onder de volgende link : 

272 kg zware man wordt met kettingzagen uit huis bevrijd.

Honger naar meer? Lees deze blog van een voedingsdeskundige uit 2007. Leuk filmpje!

Amerikablog

Receptjes.

Ik verzamel graag receptjes uit tijdschriften. Eigenlijk kan ik geen tijdschrift openslaan zonder de recepten te lezen en uit te scheuren. Ik ben dan vooral op zoek naar simpele 'no nonsens' gerechten die niet te omslachtig zijn om klaar te maken en hoewel ik best wel eens iets wil avonturen komen bereidingen met te veel onbekende ingrediënten absoluut niet in aanmerking. 
Als het desbetreffende receptje de selectie heeft gehaald, belandt het in een grote zwarte kaft, die op haar beurt in de kast belandt ... en daar meestal een hele tijd blijft liggen. Om daadwerkelijk tot koken over te gaan moet ik er echt zin in hebben en tijd natuurlijk, want het moet leuk zijn, een nieuw receptje uitproberen. 
Als ik dan eindelijk eens een receptje uit de omvangrijke verzameling klaarmaak, wordt dat dikwijls op zeer gemengde gevoelens onthaald. Mijn zoon is eerder een 'worsten met kool' man en experimenten worden heel sceptisch bekeken. Toen hij klein was werden alle groene ingrediënten letterlijk met de vinger gewezen, en nog steeds vist hij de groenten uit de saus, als hij de kans ziet. Als de nieuwe bereiding in de smaak valt mag ze, na officiële toestemming van het ganse gezin, definitief in mijn zelfgemaakt inplak kookboek. Als het gerechtje niet in de smaak valt merkt mijn zoon meestal met een zucht op dat mama haar kookboek weer heeft gevonden. In dat geval duurt het nog een hele tijd voor het zwarte kaft opnieuw uit de kast komt, terwijl de verzameling zienderogen aangroeit. Op het eind van het jaar ga ik stevig mesten in al die knipsels en belanden de meesten gewoon bij het oud papier, om volgend jaar opnieuw te beginnen aan een uitgebreide knipsel verzameling !