Moederdag

Examenkoorts, succes! #woordeloze woensdag

Over toeters en bellen

Ik las in de krant dat de overheid maatregelen wil nemen tegen geluidsoverlast van het verkeer en dat kan ik alleen maar toejuichen. Ik woon zelf op een heel druk kruispunt en ik kan er van meespreken, van die geluidsoverlast. Dat wist je op voorhand, zal u wellicht zeggen en ja dat is inderdaad zo maar hoe hinderlijk die geluidsoverlast wel kan zijn of de impact daarvan heb ik toch een beetje geminimaliseerd tijdens mijn overwegingen.

Zo hebben wij ’s morgens en ’s avonds enorm veel last van het spitsverkeer en tussendoor passeert er ook behoorlijk wat rollend materieel want het is niet alleen een druk verkeerskruispunt maar ook een zeer drukke invalsweg. Dagelijks razen hier tientallen ambulances, MUG’s en brandweerauto’s voorbij en mijn gehoor is al zo getraind dat ik die drie op basis van hun getoeter perfect uit elkaar kan houden. De politie kampeert hier vlak om de hoek dus ook zij passeren regelmatig.

’s Nachts met open raam slapen is eigenlijk niet te doen, ook weer wegens dat lawaai. Blijkbaar begint de ochtendspits al ongeveer om half zes en het gebeurd meer dan eens dat ik daarvan wakker word. En dan hebben we het nog niet eens over de jongens met hun boom box die ons ’s nachts per se van hun muziek willen laten meegenieten of de straatraces die hier regelmatig worden gehouden om maar te zwijgen over de brommers en moto’s die volgens sommigen alleen cool zijn als ze enorm veel lawaai produceren.

Zo’n stil elektrisch ding lijkt mij plots enorm aantrekkelijk was het niet dat daar nog een stevig prijskaartje en de nodige beperkingen aanhangen... .

Fusie Artesis - Plantijn

Vorig jaar zat de dochter nog op Artesis hogeschool, dit jaar werd de met veel tamtam aangekondigde fusie met Plantijn doorgevoerd. Zo’n fusie, dat moet wel goed georganiseerd en doordacht worden zou men zo denken maar blijkbaar doet men daar niet aan mee bij AP.

Zo werd er plots aangekondigd dat het schooljaar één week vroeger zou beginnen. Dat sommige leerlingen al plannen hadden gemaakt voor vakantie of vakantiewerk deed er blijkbaar niet toe bij deze laattijdige aankondiging. Bovendien zou men verwachten dat alles in orde is bij het begin van het nieuwe schooljaar maar niets is minder waar.

Er werd vorige week vrijdag pas een infomoment georganiseerd, de afspraak met de studiebegeleiding kon pas deze dinsdag. Daar kreeg de dochter te horen dat haar studietraject als GST student, dat vorig jaar met de studiebegeleiding werd uitgestippeld, dit jaar misschien niet zou worden goedgekeurd. Wanneer die goedkeuring er al dan niet komt kon men ook niet zeggen dus momenteel kan ze enkel afwachten en staat alles op ‘hold’.

De dochter had geen lesrooster, wist niet in welke groep ze zat en ze kan geen cursussen krijgen vermits ze niet weet of haar traject wordt goedgekeurd. Ondertussen werd de lesrooster en de groep gepubliceerd op Facebook of all places wat niet echt getuigd van organisatie en professionalisme. Maar ja men moet wel roeien met de riemen die men heeft want het digitaal informatiebord van de school is wel toegankelijk maar wat heb je daar aan als je er niets kan van aflezen?

Blijkbaar zijn er ook veel leerkrachten vertrokken wat bij mij de nodige vragen oproept. Of er al vervanging is gevonden en de lessen doorgaan is dus ook nog een groot vraagteken. Doordat die leerkrachten vertrokken hebben veel leerlingen geen mentor, iets wat de dochter gelukkig wel heeft. En dan hebben we het nog niet eens over het geld dat plots van haar printer rekening verdwenen is en de printers die gewoonweg niet zijn aangesloten waardoor ze op school niet kon printen en nog snel snel een andere oplossing moest zoeken.

Omdat de manier van werken veranderd is en er nu het eerste half jaar theorie wordt gegeven en de stages pas in het tweede deel van het schooljaar ingepland  zijn, gaan trajectstudenten die enkel nog stages moeten afwerken een half jaar met hun duimen moeten draaien om er dan pas aan te beginnen, terwijl er vorig jaar gezegd was dat zij in het midden van het schooljaar konden afstuderen. 

U hoort het er is nog veel werk aan de winkel bij AP en er zijn veel vragen waar men geen antwoord op heeft of zelfs geen termijn wanneer dat antwoord gaat komen. De dochter gaat dus naar de lessen, zonder cursussen waarin zij kan volgen of aantekeningen maken en in onzekerheid over haar studietraject. 

Niet bepaald een vlekkeloze start zou ik zo zeggen en een zeer slecht rapport voor het nieuwe AP.

9/11 #woordeloze woensdag

Terug naar school

Altijd spannend vond ik dat, die eerste dag naar school. Met wie zit je in de klas, welke leerkracht(en) krijg je, nieuwe spullen, kortom een nieuw begin. En natuurlijk je vrienden weerzien na die twee maand vakantie, dan is er behoorlijk wat bij te praten. Ook vandaag was ik één van de velen die terug naar school ging, naar de academie in mijn geval om mijn laatste jaar aan te vatten. Ook weer spannend want ik zal mogen werken om de vijftien werken klaar te hebben voor de jury. Ik had mij ook braaf voorgenomen om tijdens de vakantie wat te schilderen en voor te bereiden maar zoals dat zo vaak het geval is, is de weg naar de hel geplaveid met goede voornemens en deed ik niets. Ook vandaag bleef het vooral bij praten en deden we omzeggens niets. We zullen dan maar vanaf morgen echt van start gaan met het onderwerp dat ons wordt aangereikt; dromen. Dat moet lukken!

#Liebster Blog Award

Eerlijk gezegd, nog nooit van gehoord van die 'Liebster Blog Award' maar ik moet wel toegeven dat ik blij verrast was toen Fleur mij hiervoor nomineerde. We moeten er niet flauw over doen; wie blogt wil gelezen worden en het is fijn als mensen zeggen dat ze jouw blog graag lezen.
 De Liebster Blog award is blijkbaar een soort van kettingbrief-achtige award waarbij bloggers elkaar nomineren. Op die manier ontdek je nieuwe blogs en kom je iets meer te weten over je collega blogger.
Je schrijft een inleidend stukje waarbij je diegene die jou nomineerde vernoemd mét link (check), je voegt een afbeelding toe (check) en beantwoordt de 11 vragen die je worden gesteld. (double check) Daarna nomineer jij op je beurt 11 bloggers en breng je hen daarvan op de hoogte én verzin je een interview met 11 vragen voor hen. Veel leesvoer in blogland, laten we er dus maar snel aan beginnen!

1. Waar ging je vijfde blogpost (vanaf het begin van je blog) over?
Mijn vijfde berichtje ging over ons geheugen en hoe we zaken onthouden. Een van mijn mindere schrijfsels vind ik persoonlijk, jammer dat je net voor nr. vijf koos :-)
2. Waar speelde je als kind graag mee?
Ik speelde als kind gewoon heel graag buiten.
3. Wat is je favoriete kledingstuk? 
Dat wisselt al eens maar momenteel is dat tafelkleedje favoriet.
4. Hoe ziet jouw zaterdag er meestal uit?
Geen vastomlijnde plannen. Het kan zijn dat ik moet werken op zaterdag maar als dat niet zo is vind ik cocoonen zalig!
5. Wat is jouw verborgen talent?
Ik vrees dat ik te veel interesses heb en daardoor mijn écht verborgen talent nog steeds niet heb gevonden.
6. Wat vind je de meest vervelende klus in het huishouden?
Het huishouden is gewoon één grote vervelende klus en dan vooral omdat het nooit klaar is.
7. Groente of fruit?
Zonder twijfel fruit.
8. Wat is je favoriete seizoen?
De lente
9. Hoe ziet je droomhuis er uit?
Een comfortabel dakappartement met een gigantisch terras misschien? Of toch maar dat oud herenhuis dat 'kei strak' ingericht is? Comfort of stijl, moeilijke keuze. 
Dream on baby!
10. Kun je haken, borduren en/of breien?
Yep, been there, done that! Maar nu niet meer. Momenteel hou ik mij vooral bezig met deze blog, de academie én een beetje fotograferen.
11. Heb je wel eens een nacht in de open lucht geslapen?
Jawel, maar tegenwoordig ben ik meer op mijn comfort gesteld.

En de blogs die ik nomineer zijn... (in willekeurige volgorde) :

Wat beleeft Josine
Bo designs
Bentege
Blog vierenveertig
Marbelfriend
Tales from the crib
Atijd commentaar
Kerygma
Titatastisch
Vertellementen
Wonderweg

Het vragenlijstje vond ik niet zo simpel maar na wat opzoek- en denkwerk kwam ik op dit lijstje : 
Waarom ben je begonnen met een blog?
Hoe kom je aan de naam van je blog?
Omschrijf jezelf in enkele woorden
Bergen of de zee?
Wat is je beroep?
En als je een ander beroep kon gaan uitoefenen, welk zou dat nu zijn?
Ga je naar de bioscoop om films te zien?
Sport je en zo ja welke sport?
Andere hobbies?
Heb je een wagen? Dewelke?
En last but not least (en let op uw woorden :-)); kat of hond?

Dit blogje was behoorlijk wat werk, maar wel leuk om te doen. Ik kijk er naar uit om jullie te lezen.

Happy B-day, Moederdag!

Vandaag vieren  we voor de 100ste keer de enige echte Moederdag. Deze dag werd door Frans Van Kuijck in 1913 bedacht en enkele jaren later door de Amerikanen gekopieerd naar de 2e zondag van mei. Maar blijkbaar was de Amerikaanse invloed ook toen al heel groot want de rest van de wereld viert moederdag in mei terwijl Antwerpen koppig bij 15 augustus blijft. Een fijne feestdag voor alle Antwerpse mama's dus!

Geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken

foto Michael Nichols

Ik had jaren een abonnement op National Geographic en nu surf ik nog regelmatig naar hun site. Daar vond ik de prachtige opnamen die natuurfotograaf Michael Nichols  maakte van de Serengeti leeuwen Als dit naar meer smaakt kan je ook terecht op de interactieve pagina. Een aanrader!

Stadsmussen

Naar verluid is vissen behoorlijk populair en niet alleen bij oudere mensen. Ook het jonge grut vertoeft graag aan de waterkant en er zijn zelfs hengelkampen en ‘streetfishing’ wat een viswedstrijd in de stad is waarbij de buit wordt gemeten en teruggezet.

Toen wij met onze grootouders op boerderijvakantie gingen werd er ook al eens gevist. Niet met een blitse hengel maar simpelweg met een stok, een lijntje, een kurken stop en een zelf gefabriceerde haak. Bompa lachte ons schaamteloos uit toen wij met dat primitief materiaal naar ‘de waterval’ trokken en wedde dat wij zonder vangst gingen terugkomen. Toen we onverwacht toch een vis aan de haak sloegen konden we dus niet anders dan het diertje in een emmer mee naar huis nemen als bewijsmateriaal.

Het was onze bedoeling om de gevangene daarna terug vrij te laten in de vijver maar tot onze grote horror viste bompa het slachtoffer van dienst zonder pardon uit de emmer, fileerde hem alsof hij zijn ganse leven niets anders had gedaan, mikte die arme vis in de pan én verorberde hem met veel smaak, terwijl hij meesmuilde dat wij écht wel stadsmussen waren.

Sindsdien werd er nog wel gevist maar werd de buit netjes weer in de vijver gezet, tot groot jolijt van bompa die ons de ganse vakantie smalend ‘stadsmussen’ bleef noemen.

That '70s show

Ik ben opgegroeid in de jaren ’70 en dat waren toch écht andere tijden. Zo herinner ik mij een verhaal waarin mijn vader een boete kreeg om door het rode licht te rijden. Toen de agent van dienst hem daarover aansprak was de verklaring van mijn vader dat hij niet kon stoppen omdat ik, samen met mijn zus, vooraan zat zonder gordel. Onverantwoord en onvoorstelbaar dat zoiets nu nog zou gebeuren, of niet?

Tot mijn grote verbazing las ik onlangs in de krant dat één op de zes autobestuurders zijn gordel nog steeds niet draagt en dat vind ik toch hallucinante cijfers. Je zou toch denken dat iedereen zich ondertussen bewust is van de gevaren van rijden zonder gordel, maar blijkbaar is dat niet het geval.

Toen mijn kinderen heel klein waren was ik altijd heel streng over die gordel. Eens ze zichzelf konden vastgespen vertrok ik nooit zonder dat dat gebeurd was en ik het gecontroleerd had en mijn geduld werd meer dan eens op de proef gesteld. Maar blijkbaar klopt het wel van die aanhouder die wint, want ondertussen hebben beiden hun rijbewijs en wordt de gordel zonder nadenken omgegespt.

Dat was ooit anders want vroeger werden wij na verloop van tijd gecontroleerd door het kleine grut op de achterbank en klonk het streng ‘Gordel aan!’ als dat niet snel genoeg naar hun zin gebeurde.  

Save water, save life.

Ik zag deze foto in een bewustmakingscampagne om zuinig om te springen met drinkwater en vind het een prachtig beeld. Zeker omdat ik bij het opvoeden van mijn kinderen altijd het argument, 'dat de visjes zonder water zouden vallen', gebruikte. 

Met de kinderen is het goed gekomen, nu de kat nog. 

foto uiteraard gepikt van het internet

Mijn Tour gevoel

De zomervakantie is pas echt begonnen als de Tour de France van start is gegaan. Niet dat ik een trouwe Tourwatcher of een fanatiek wielerliefhebber ben maar ik volg het toch wel een beetje, vanuit mijn ooghoek zullen we maar zeggen. Zeker nu ze aan de honderdste editie zijn. Een Belg die in het geel rijdt is mooi meegenomen en de bus die vastzat zorgde al voor het nodige spektakel tijdens de eerste dagen.

Mijn vader is een hevige wielerliefhebber en als wij met vakantie in Frankrijk waren hing hij dan ook aan de radio gekluisterd om de Tour te volgen. Of als die karavaan in de buurt passeerde gingen we kijken natuurlijk. Niet dat ik dat zo spectaculair vond want je moest ellenlang wachten om het peloton dan even voorbij te zien zoeven en als kind hield ik dat al snel voor bekeken.

Maar toch denk ik dat die Tour bij mij vooral een beetje een gevoel van nostalgie oproept en dat ik daarom kijk en volg. Vooral die Tour toeter vind ik geweldig. Puur jeugdsentiment!

Exit Federer

Een beeld zegt dikwijls meer dan duizend woorden en het beteuterd gezicht van Federer nadat hij was uitgeschakeld op Wimbledon doet deze spreuk zeker eer aan. Na mijn favoriet Nadal, die door onze eigen Steve Darcis werd gewipt ligt Federer er dus ook uit en ook bij de dames werden grote namen zoals Sharapova, Azarenka en Wozniacki uitgeschakeld. Verrassende finales of Wimbledon in mineur? Ik hoop op het eerste!

Mulan wordt 15!

Nu de kinderen jong volwassenen zijn doen wij niet meer zoveel samen en dat is natuurlijk heel normaal maar soms kijk ik met een beetje weemoed terug op de tijd toen zij klein waren en we heel veel samen deden.

Zo hadden we een abonnement op de zoo dat stevig geconsumeerd werd want bijna iedere woensdag wipten we daar binnen en ook Planckendael stond regelmatig op het menu. We gingen ook vaak naar de film en mijn liefde voor de cinema heb ik duidelijk aan de kinderen doorgegeven want zij gaan twee of soms zelfs drie keer per week.

In Houston hadden we ook veel cinemabezoekjes, niet in de winter zoals hier want dan was het meestal een mooie twintig graden en hét moment om buiten te zijn. Onze filmnamiddagen vielen eerder in de zomer omdat het dan gewoonweg te heet was om buiten te komen. De zoon heeft toen zijn Star Wars verslaving opgedaan, hoewel hij dat nu niet meer wil weten en we hebben zowat elke Disney en andere film gezien die de revue passeerde.

Nu vond ik die Disney films wel leuk maar soms ook een beetje te, net omdat het verhaal zo, ‘ver-Disney-ed’ wordt. Bij Mulan echter werd een perfecte mix gemaakt tussen de net niet te melige verhaallijn doorspekt met humor en een geweldige Eddy Murphy als Mushu, de kleine draak met de grote mond. Ook de kinderen vonden Mulan geweldig en de zoon heeft na het bekijken van deze film dan ook weken lang de oneliners gescandeerd, tot wij er gek van werden en onlangs zagen de dochter en ik Mulan nog een keer ‘for old times sake’. En blijkbaar is het dit jaar het 15 jarig jubileum van deze Disney klassieker, wat bij de 22 jarige dochter de reactie ontlokte dat ze nu toch écht wel oud begint te worden … . 

Game set and match!

Het tennis seizoen is er weer en hoewel ik zelf niet speel kijk ik graag. Al sinds mijn pubertijd eigenlijk en waarschijnlijk heb ik toen meer gekeken dan goed voor mij is, want die matchen vallen dikwijls tijdens de examenperiode en dan heb je wel wat beters te doen dan voor de tv te hangen. 

Vooral de duels tussen Bjorn Borg en John McEnroe kon ik best smaken en ik had een grote boon voor die lawaaierige Amerikaan die met zijn uitzinnige scènes tegen de schenen van het Britse establishment durfde te schoppen maar die vooral ook een acteur was. Dat laatste heeft hij ondertussen trouwens bewezen met een cameo in de film Wimbledon én in tal van reclamespotjes waarin hij duidelijk maakt dat hij zichzelf niet zo au serieux neemt. 

Storm in blogland

Er is een kleine storm ontstaan in blogland sinds Sofie Verschueren de spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok gooide met haar open brief aan Monica De Coninck. Knack pikte dit artikel op en er kwamen ontelbare reacties, op het artikel, haar blog, andere sociale media en gisteren ook in de krant.

Hoewel mijn kinderen ondertussen jong volwassenen zijn, herinner ik mij de problemen waar Sofie mee worstelt nog heel goed, want ook ik was eerst een voltijds werkende mama. Toen de dochter geboren was werkte ik nog tot kwart voor zes, terwijl de kribbe om zes uur sloot, dus eigenlijk had ik een helikopter nodig maar bij gebrek daar aan nam ik genoegen met een kleine wagen.

Toen ik zwanger was van de zoon was diezelfde kribbe de eerste die het fijne nieuws mocht vernemen, lang voor de familie en vrienden werden ingelicht. Wegens het plaatsgebrek, weet je wel  en om toch al zijn plaatsje te reserveren want als je dat niet vond zat je echt wel met een probleem. En dan heb ik het niet eens over de andere knelpunten zoals kinderopvang zoeken tijdens de zomervakantie, de prijs van die opvang en het gegoochel om dagelijks alles rond te krijgen.

Eens de zoon deel uitmaakte van ons gezin ging ik deeltijds werken, later ben ik voor de verhuis naar Houston volledig gestopt. Dat was met veel tegenzin want ik herinner mij nog dat ik ferm gebleit heb toen de toenmalige echtgenoot met het plan voor die verhuis naar het buitenland kwam.

Zegt Monica De Coninck dat werk en kinderen combineren makkelijk is?  Neen dat zegt ze niet, ze noemt de combinatie van twee voltijdse jobs en een dreumes zelfs een heksentoer maar waar de minister wel voor wil waarschuwen zijn de gevolgen van de beslissing om deeltijds te werken zoals voor je pensioen, je loopbaan en bij een eventuele scheiding. Wat ook duidelijk in haar antwoord naar voren komt en waar ik mij heel goed in kan vinden, is dat een mentaliteitswijziging dringend nodig is want in België wordt voor de verzorging en de opvang van de kinderen nog al te vaak naar mama gekeken waar dat in de Scandinavische landen bijvoorbeeld niet zo is. Iedere gezinssituatie is anders en ieder voor zich moet keuzes maken en dat is natuurlijk niet altijd even evident maar je kan wel volop gebruik maken van de mogelijkheden die er zijn zoals bijvoorbeeld tijdskrediet.

Heb ik spijt van mijn keuzes? Van sommige wel. Niet van mijn beslissing om deeltijds te gaan werken en hoewel het eerst met tegenzin was ook niet van dat verblijf in Houston dat, ondanks het feit dat de dochter en ik niet compatibel bleken te zijn met de Texaanse mentaliteit toch een avontuur en een verrijking was. Waar ik wel spijt van heb is dat ik die tijd thuis niet nuttiger aan mezelf heb besteed door opnieuw te studeren in plaats van het vrijwilligerswerk te doen dat in de loop der tijd altijd maar meer als vanzelfsprekend werd gezien en uiteindelijk een grote bron van frustratie werd.

Ik besef echter heel goed dat door het parcours dat ik heb afgelegd mijn pensioen geen vetpot zal zijn en dat is net waar Monica De Coninck voor wil waarschuwen. Lig ik daar wakker van? Soms wel, maar wie weet wat de toekomst zal brengen.

Big in Japan

Naar verluid zijn ze ‘big in Japan’ deze sushikatten, die voor een campagnestunt door een bedrijf werden gecreëerd. Je vindt ze terug op filmpjes, postkaarten en apps en de Japanners zijn er wild van. Eigenlijk zijn het dus gewoon katten met een zielig kopje die, met de nodige attributen, op een berg sushi rijst werden ge-photoshoped maar er wordt zelfs gefluisterd dat het eeuwenoude geluksbrengers zijn.

Ik probeerde Beast voor te stellen als sushi kat, maar hij wrong wat tegen en photoshoppen heb ik dus duidelijk nog niet onder de knie. Maar ik vond het wel grappig en het zielige kopje klopt, dat is dus al iets.

Wat die andere sushi katten betreft, ik snap de hype niet echt en zelfs bij het bekijken van dit filmpje kwam ik er niet uit. Maar ja, ik ben dan ook geen Japanner.

foto en filmpje sushi katten gepikt van het internet

Knack Weekend blog awards

De Knack Weekend blog award winnaars zijn bekend en dju, ik ben er niet bij, maar dat wist ik natuurlijk al. Toch proficiat aan de winnaars en zij die de top tien hebben gehaald uit de bijna vierduizend (!) inzendingen. Vooral dan Wonderweg, Altijd Commentaar en sstrid. Jullie stonden ook bij mijn favorieten. Proficiat!

Moederdag

Gisteren werd Moederdag gevierd in gans België, behalve in Antwerpen dan want hier vieren we dat, eigenzinnig als we zijn, op 15 augustus. Dus had ik geen verwachtingen of plannen voor die dag maar toch kreeg ik onverwacht een cadeautje. De zoon kwam de laatste hand leggen aan de schoenkastjes en nu is mijn gang helemaal leeg en netjes en kan je er gerust door racen zonder te struikelen over de hopen schoenen die geen plaatsje meer in de kast kregen. En ja ik weet dat je zondag niet mag boren maar twee gaatjes voor mama, dat valt nog mee, niet?