Homecoming @ Houston #woordeloze woensdag

Ontgoocheling aan Galveston beach

Toen wij voor het eerst naar Galveston gingen waren mijn verwachtingen blijkbaar iets te hoog en verzuchtte ik luidop; 'Ah is dit nu de Golf van Mexico'? Ook de toenmalige echtgenoot had blijkbaar iets meer verwacht want hij pruilde; 'Ah is dit nu baywatch'?

Al ziende blind

We keken elkaar een beetje beteuterd aan toen Amerikaanse vrienden in Houston ons vroegen om foto’s van Antwerpen te tonen, want die hadden we helemaal niet. Dus eenmaal op vakantie in België gingen we op pad met het fototoestel en namen een paar kiekjes. Ontgoochelend weinig vonden die Amerikanen en ze hadden gelijk.

Toen ik gisteren door de stad fietste met mijn fototoestel en het voornemen om mooie plekjes vast te leggen kwam ik terug zonder één plaatje terwijl er genoeg van die plekjes zijn. In het buitenland fotograferen we zulke plaatsen en monumenten bijna tot vervelens toe maar hier betrap ik mezelf er geregeld op dat ik er aan voorbij ga en ze soms zelfs helemaal niet zie. Is dat nu omdat we die plekken zo gewoon zijn en we ze zo vanzelfsprekend vinden, ik weet het niet, maar vanaf nu ga ik er in ieder geval meer van genieten!

Tropische temperaturen

Nu het hier volop zomert en de temperaturen de 30° overschrijden begint het hier te lijken op Houston in mei. Hoewel het nog niet helemaal hetzelfde is want in Houston heerst een subtropisch klimaat met de nodige vochtigheid wat de gevoelstemperatuur nog een stuk opdrijft.

In het begin van mijn verblijf daar, eind augustus begin september, nam ik nog regelmatig de fiets, tot grote ergernis van de Amerikanen want fietsen doe je recreatief en zeker niet op de openbare weg. Of ik ging overdag regelmatig wandelen maar al gauw kwam mei er weer aan en stegen de temperaturen naar waanzinnig zodat ook ik lekker binnen bleef bij de verkoeling van de airco.

Je paste je gedrag dus aan, zodat er te leven viel met die drukkende hitte. Zo stond ik ’s morgens om 6 uur op om voor dag en dauw met de hond te gaan rollerbladen, lang voor de ergste warmte zijn intrede deed. Het plaatselijke zwembad bracht ook verkoeling en iedere wijk had er wel een. Mijn kinderen gingen graag naar ‘de kikker’ een zwembad met een kikker als schuifaf en met watergeweertjes spelen was zowat de lievelingsbezigheid van de kinderen in de buurt.

Maar het was pas toen mijn schoonmoeder mij erop betrapte dat ik de wagen nam, met de airco op loeiend hard, om van het ene naar het andere winkelplein een paar honderd meter verderop te gaan, dat ik besefte dat ik ondertussen wel echt heel geïntegreerd was.

Mulan wordt 15!

Nu de kinderen jong volwassenen zijn doen wij niet meer zoveel samen en dat is natuurlijk heel normaal maar soms kijk ik met een beetje weemoed terug op de tijd toen zij klein waren en we heel veel samen deden.

Zo hadden we een abonnement op de zoo dat stevig geconsumeerd werd want bijna iedere woensdag wipten we daar binnen en ook Planckendael stond regelmatig op het menu. We gingen ook vaak naar de film en mijn liefde voor de cinema heb ik duidelijk aan de kinderen doorgegeven want zij gaan twee of soms zelfs drie keer per week.

In Houston hadden we ook veel cinemabezoekjes, niet in de winter zoals hier want dan was het meestal een mooie twintig graden en hét moment om buiten te zijn. Onze filmnamiddagen vielen eerder in de zomer omdat het dan gewoonweg te heet was om buiten te komen. De zoon heeft toen zijn Star Wars verslaving opgedaan, hoewel hij dat nu niet meer wil weten en we hebben zowat elke Disney en andere film gezien die de revue passeerde.

Nu vond ik die Disney films wel leuk maar soms ook een beetje te, net omdat het verhaal zo, ‘ver-Disney-ed’ wordt. Bij Mulan echter werd een perfecte mix gemaakt tussen de net niet te melige verhaallijn doorspekt met humor en een geweldige Eddy Murphy als Mushu, de kleine draak met de grote mond. Ook de kinderen vonden Mulan geweldig en de zoon heeft na het bekijken van deze film dan ook weken lang de oneliners gescandeerd, tot wij er gek van werden en onlangs zagen de dochter en ik Mulan nog een keer ‘for old times sake’. En blijkbaar is het dit jaar het 15 jarig jubileum van deze Disney klassieker, wat bij de 22 jarige dochter de reactie ontlokte dat ze nu toch écht wel oud begint te worden … . 

Storm in blogland

Er is een kleine storm ontstaan in blogland sinds Sofie Verschueren de spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok gooide met haar open brief aan Monica De Coninck. Knack pikte dit artikel op en er kwamen ontelbare reacties, op het artikel, haar blog, andere sociale media en gisteren ook in de krant.

Hoewel mijn kinderen ondertussen jong volwassenen zijn, herinner ik mij de problemen waar Sofie mee worstelt nog heel goed, want ook ik was eerst een voltijds werkende mama. Toen de dochter geboren was werkte ik nog tot kwart voor zes, terwijl de kribbe om zes uur sloot, dus eigenlijk had ik een helikopter nodig maar bij gebrek daar aan nam ik genoegen met een kleine wagen.

Toen ik zwanger was van de zoon was diezelfde kribbe de eerste die het fijne nieuws mocht vernemen, lang voor de familie en vrienden werden ingelicht. Wegens het plaatsgebrek, weet je wel  en om toch al zijn plaatsje te reserveren want als je dat niet vond zat je echt wel met een probleem. En dan heb ik het niet eens over de andere knelpunten zoals kinderopvang zoeken tijdens de zomervakantie, de prijs van die opvang en het gegoochel om dagelijks alles rond te krijgen.

Eens de zoon deel uitmaakte van ons gezin ging ik deeltijds werken, later ben ik voor de verhuis naar Houston volledig gestopt. Dat was met veel tegenzin want ik herinner mij nog dat ik ferm gebleit heb toen de toenmalige echtgenoot met het plan voor die verhuis naar het buitenland kwam.

Zegt Monica De Coninck dat werk en kinderen combineren makkelijk is?  Neen dat zegt ze niet, ze noemt de combinatie van twee voltijdse jobs en een dreumes zelfs een heksentoer maar waar de minister wel voor wil waarschuwen zijn de gevolgen van de beslissing om deeltijds te werken zoals voor je pensioen, je loopbaan en bij een eventuele scheiding. Wat ook duidelijk in haar antwoord naar voren komt en waar ik mij heel goed in kan vinden, is dat een mentaliteitswijziging dringend nodig is want in België wordt voor de verzorging en de opvang van de kinderen nog al te vaak naar mama gekeken waar dat in de Scandinavische landen bijvoorbeeld niet zo is. Iedere gezinssituatie is anders en ieder voor zich moet keuzes maken en dat is natuurlijk niet altijd even evident maar je kan wel volop gebruik maken van de mogelijkheden die er zijn zoals bijvoorbeeld tijdskrediet.

Heb ik spijt van mijn keuzes? Van sommige wel. Niet van mijn beslissing om deeltijds te gaan werken en hoewel het eerst met tegenzin was ook niet van dat verblijf in Houston dat, ondanks het feit dat de dochter en ik niet compatibel bleken te zijn met de Texaanse mentaliteit toch een avontuur en een verrijking was. Waar ik wel spijt van heb is dat ik die tijd thuis niet nuttiger aan mezelf heb besteed door opnieuw te studeren in plaats van het vrijwilligerswerk te doen dat in de loop der tijd altijd maar meer als vanzelfsprekend werd gezien en uiteindelijk een grote bron van frustratie werd.

Ik besef echter heel goed dat door het parcours dat ik heb afgelegd mijn pensioen geen vetpot zal zijn en dat is net waar Monica De Coninck voor wil waarschuwen. Lig ik daar wakker van? Soms wel, maar wie weet wat de toekomst zal brengen.

Cinco de Mayo

Cinco de Mayo wordt in Houston behoorlijk fanatiek gevierd maar eigenlijk is het een Mexicaanse feestdag. Op die dag herdenkt men de slag bij Puebla in 1862, toen het Mexicaanse het Franse leger versloeg. Maar omdat er zoveel Mexicaanse inwijkelingen zijn en omdat de generaal die de troepen aanvoerde oorspronkelijk uit Texas kwam staat deze feestdag dus ook op de Texaanse agenda. 

Eigenlijk vertaalt zich dat vooral in veel Mexicaans eten en nog meer frozen margaritas. 

Vreemd genoeg vond ik die laatste heel lekker in Houston maar smaken ze in België minder omdat het hier gewoon niet warm genoeg is. Jammer!

foto gepikt van het internet

Skyline downtown Houston #woordeloze woensdag

woordeloze woensdag

foto gepikt van het internet

Waar ik mij over verbaasde in Houston #woordeloze woensdag

woordeloze woensdag door de mama blogs

St.-Patrick's day

Het is St.-Patrick's day vandaag en dat wordt altijd hevig gevierd in Houston. Met een grote parade downtown, de nodige leprechauns en groene accessoires.

Iedereen trekt zijn groene outfit aan, de ene al wat stijlvoller dan de andere ... .

En ook het eten kleurt plots heel groen. Green eggs and ham ofcourse, naar dr. Seuss en andere groene hapklare brokken die worden weggespoeld met liters, of beter gezegd pints, green beer.

Vermits wij noch Amerikaans of Iers zijn liet ik indertijd al dat groene geweld maar stilletjes aan ons voorbijgaan.

Foto's Houston Chronicle

Weerpraatje

Terwijl wij kreunen en zeuren over de veel te lange winter lopen de temperaturen in Houston inmiddels al op tot zo’n mooie 26 à 27 graden. Begin april wordt dit makkelijk 30 en meer om vanaf dan stilletjes aan naar bloedheet te gaan. Zalig zal u zeggen, maar eerlijk gezegd altijd mooi weer word je ook gewoon.

Bovendien is het daar in de zomer waanzinnig heet zodat mensen die geen geld hebben om de airco te betalen letterlijk sterven van de hitte. Dan gaven wij altijd een extraatje mee met de elektriciteitsrekening om die mensen te steunen, wat waarschijnlijk bijna letterlijk een druppel op een hete plaat was.

Ik vond die hitte ook zo moeilijk om dragen omdat veel mensen hun airco zo koud zetten, wat het temperatuurverschil tussen binnen en buiten extra groot maakt. Bij ons thuis stond de airco op een aangename 25° maar dat vonden veel Texanen gewoonweg te heet en daar kregen wij dan ook regelmatig opmerkingen over.

Het klimaat in Houston is subtropisch wat niet alleen heet maar ook heel vochtig weer betekend. Als je bijvoorbeeld buiten komt met je zonnebril op je neus dampt dat ding volledig aan en die vochtigheid maakt de temperatuur net dat beetje ondragelijker.

Maar ik moet toegeven dat het ook aangenaam is om lekker veel in T-shirt rond te lopen of alleen met een licht truitje en onze Texaanse garderobe zag er dan ook helemaal anders uit dan de kleding die we doorgaans in België dragen. Dan denkt u wellicht onmiddellijk aan regenkleding maar ook in Houston kan het flink regenen en stormen.

Maar kom, ik geef toe dat de temperatuur daar best te genieten is, vooral in de winter en tijdens het voorjaar dan. En lekker aan het zwembad zitten geeft je net dat beetje vakantiegevoel en energie dat wij hier in België zo missen bij gebrek aan zon, maar zoals ik al zei, ook dat wordt een mens gewoon. Zo kreeg je mij bijvoorbeeld niet in dat desbetreffende zwembad onder de 30° (86°F) want dat vond ik na verloop van tijd gewoonweg veel te koud. Eenmaal terug in België heb ik dus letterlijk, behoorlijk moeten acclimatiseren.

Hi Ha Cowboy!

Ik las bij mevrouw Froeliesjes dat het weer rodeo seizoen is in Houston en geloof mij, rodeo in Houston is een serieuze zaak. Dan worden er allerlei evenementen georganiseerd, van plaatselijke kermissen tot een gigantische rodeo show in de Astrodome* met bekende rodeo- en country sterren.

Hoe je het ook draait of keert, je wordt beïnvloed door je omgeving dus besloten wij in ons tweede jaar Houston om eens een kijkje te nemen op de plaatselijke High school rodeo. Het begon allemaal heel vrolijk met kraampjes en dieren, tractors en andere landbouwwerktuigen en wij vielen geweldig uit de toon omdat we zowat als enigen niet uitgedost waren met hoed, geruite hemd of cowboy laarzen. Natuurlijk werd alles opgevrolijkt door country muziek die door de luidsprekers schetterde en wij waren al helemaal in de juiste stemming toen de eerste deelnemers aantraden.

Voor de jongere kinderen werd  een rodeo met schapen gehouden en ik moest het enthousiasme van de zoon wat temperen want dat zag hij helemaal zitten maar aangezien hij nog maar net vijf was viel hij wat buiten de leeftijdscategorie. Dan waren de rodeo clowns aan de beurt om daarna met het echte werk te beginnen.

De eerste deelnemer werd met de nodige bravoure aangekondigd maar al snel werd die jongen van zijn paard geworpen … om niet meer recht te staan. In de jolige stemming die er heerste scheen het even te duren voor iedereen doorhad dat dit niet goed was maar toen de ambulance het terrein kwam oprijden en de omroeper iedereen maande om te blijven zitten wisten we het wel zeker; dit was helemaal niet goed. Ik ben al geen held en voor mij was de lol er dan ook af. Die Texaantjes zijn blijkbaar meer gewoon want iedereen bleef na dit ‘oponthoud’ gewoon kijken om even later vrolijk te supporteren voor de volgende deelnemer. Wij rookies hebben echter snel onze dekentjes gevouwen en ons uit de voeten gemaakt, om nooit meer naar de rodeo te gaan.

*We spreken 1998, het zou best kunnen dat die Astrodome ondertussen met de grond gelijk is gemaakt. Daar was toen al sprake van en nieuwsgezind en ambitieus dat ze daar zijn...

Bekijk het eens met andere ogen

Toen wij naar Houston verhuisden was de dochter net zes en moest zij dus noodgedwongen het eerste leerjaar in het Engels starten. Nu liep dat allemaal heel vlot want ze werd door drie (!) ESL juffen begeleid en sprak al snel een aardig mondje Engels. Het was mij wel opgevallen dat de dochter ons niet gek maakte door alle reclamepanelen luidop te lezen zoals ik als beginnend lezertje deed, maar ik dacht dat dat aan de overgang van het Nederlands naar Engels lag.

Tot ik op het matje werd geroepen door de schoolverpleegster die mij ijskoud meldde dat de dochter niet goed ver zag. Wij vielen compleet uit de lucht want dat was ons nooit opgevallen maar nu gingen we de dochter natuurlijk testen.

Zo stonden wij tijdens een schoolfeestje als gekken naar haar te zwaaien maar kregen van de dochter geen enkele respons, terwijl de zoon, die achter haar stond, wel terug zwaaide. Het begon ons ook te dagen dat de dochter echt wel een brokkenpiloot was en dat dat misschien eerder aan haar zicht dan aan onhandigheid lag. Toen ik haar vroeg om een grote witte tekst op een muur te lezen en zij zich afvroeg of het die witte lijn was die ik bedoelde, was het overduidelijk. De dochter las dus geen reclameborden omdat ze die tekst gewoonweg niet zag maar dat was zo normaal voor haar dat ze daar nooit bij stil had gestaan.

Bovendien zag de dochter de bui al hangen en toen het woord bril viel ging zij helemaal op de rem staan want zo'n ding op haar neus zag zij niet zitten. Omdat de dochter zo negatief tegenover die bril stond en hem weigerde te dragen stapte ze al als veertienjarige succesvol over op lenzen maar dat kan natuurlijk niet levenslang. Daarom heeft ze beslist om haar ogen te laten laseren en hoewel ik dat best kan begrijpen sta ik daar toch een beetje huiverachtig tegenover. Ik weet wel dat het een kleine ingreep is maar aan je ogen laten peuteren vind ik toch maar eng. Maar zoals gewoonlijk zette de dochter door en de ingreep vindt eind deze maand plaats. En ik, zal blij zijn als het voorbij is... .

Gezond eten in Houston #dagen zonder vlees

Ik heb u al regelmatig verteld dat ik mij verbaasde over de slechte eetgewoonten in Houston. Nu lette ik in het begin van ons Texaans avontuur zelf niet zo erg op wat ik in mijn mond stak maar gaandeweg, als reactie op al die excessen die ik rondom mij zag, begon ik ijverig te sporten en op onze voeding te letten waarbij ik regelmatig in conflict kwam met de zoon die al die gigantische Texaanse zoete, vette of fel gekleurde gerechten geweldig vond. 

Zo wou hij graag, zoals zijn klasgenootjes, een 'tray' eten op school maar vermits daar vooral hamburgers, pizza's en hotdogs werden geserveerd kreeg hij dat niet van mij en moest het kind ocharme, als enig buitenbeentje van de klas, een gezond lunchpakketje mee. Nu ze volwassen zijn, zijn mijn kinderen blij met die gezonde voeding en zitten ze op dezelfde golflengte maar toen was het echt tegen die Amerikaanse invloeden opboksen. Dus zocht ik alternatieven en lekkere receptjes zoals dit Tex Mex geïnspireerd vegetarisch stoofpotje dat wel in de smaak viel bij de zoon. Vooral als ik er corn bread bij serveerde.

South Western pot pie

1 tablespoon vegetable oil
1 large onion, chopped
2 cl garlic
cubed sweet potatoes
1 jar salsa 
1/2 cup water
cayenne pepper, pepper, salt, chili
1 cup whole kernel corn
1 cup black beans, cooked

Cook onion in oil for about 5 min. Stir in sweet potatoes, salsa water and spices. Heat to boiling, then reduce heat. Cover and simmer 20 to 25 min or until potatoes are tender. Stir in corn and beans.

Om het echt helemaal gezond te maken fabriceer je je salsa natuurlijk 'from scratch'. :-) 

foto gepikt van het internet

Shit happens

Ik heb hier al eens verteld hoe moeilijk het was om in Houston een wagen te leasen. Blijkbaar is in Amerika geen krediethistoriek hebben erger dan een slecht kredietverleden want iedere deal liep daar op stuk. Tot een vriendelijke Chevy dealer meevoelde met ons probleem en een innige correspondentie met onze Belgische bankdirecteur aanging om na te gaan of wij wel werkelijk kredietwaardig waren en niet de een of andere oplichters die hem een wagen afhandig probeerden te maken. Maar de aanhouder wint en eindelijk, eindelijk kregen wij op een zwoele vrijdagavond ergens eind september de sleutels  van onze goudkleurige Chevy Venture, voor de deal zelfs helemaal rond was en het contract getekend.

Dat wij de koning te rijk waren met onze nieuwe wielen na al die moeizame onderhandeling hoef ik u niet te vertellen, dus gingen wij zaterdagmorgen vroeg op pad naar Galveston Island aan zee want met het Texaanse klimaat lukt het nog best om in september in je T-shirt of zelf in bikini, op het strand te zitten.

We waren nog niet goed weg uit Katy, het stadje waar wij toen woonden, toen er plots een ladder op de snelweg lag die wij onmogelijk konden vermijden. Het verschrikkelijke kabaal dat met de wagen over die ladder rijden maakte staat in mijn geheugen gegrift en de sfeer sloeg onmiddellijk om van jolig en blij naar geschrokken, ongerust en bedrukt. Vermits we niet wisten hoe erg de wagen beschadigd was en of we nog verder konden rijden was het terug richting huis terwijl het bang afwachten was tot de garage ons nieuws bracht over onze nieuwe wielen. En natuurlijk waren wij ook ongerust hoe het met de kosten en het contract, dat zelfs nog niet getekend was, zat dus u begrijpt wel dat wij geen ‘happy campers’ waren toen we de wagen maandag opnieuw gingen ophalen. Maar blijkbaar hadden we ons nodeloos ongerust gemaakt want het enige commentaar dat onze sympathieke Chevrolet dealer had was: ‘this shit happens in Houston’, waarop hij onze minivan zonder bijkomende kosten liet repareren, waarvoor onze dank.

Texan critters #woordeloze woensdag

Everything's bigger in Texas #Woordeloze woensdag

Huisje, tuintje, ...

In Houston waren de huizen een stuk goedkoper dan in België en werden ze in sneltempo door Mexicaanse arbeiders gebouwd. Het waren dan ook houtconstructies en daar zit hem het verschil. En in die goedkope Mexicaanse werkkrachten waarschijnlijk maar dat is eerder een veronderstelling van mijn kant. Er werden hele wijken opgetrokken in uniforme bouwstijl waar wat voor valt te zeggen, maar ik vond dat ook een beetje saai.

In het oude stadsgedeelte had je, wat ze Victoriaanse huizen, noemden en die vond ik dan wel heel mooi. Die huizen dateerden van begin 1900 en werden als waardevol erfgoed bewaard en onderhouden. Wij hebben ooit zo’n huis bezocht en ik was bijzonder gecharmeerd door de authentieke elementen in die woning. Zo verbaasde de makelaar zich er over dat er een strijkplank in een kast ingebouwd zat, want die zie je niet veel meer in Houston, was haar commentaar.

Steen of hout, ik veronderstel dat er voor beiden iets te zeggen valt en misschien is het gewoonte maar ik vond dat er aan die houtconstructies toch wel wat nadelen zijn. Zo is zo’n huis veel gehoriger dan een stenen exemplaar en dat is met kinderen met luide muziek niet altijd even aangenaam. De prijs en het snelle bouwen zijn dan weer een groot voordeel natuurlijk, maar daar staat tegenover dat dingen sneller kapot gaan in een houten huis en het veel onderhoud vergt. Vermits wij ons huis huurden was dat niet echt ons probleem, hoewel het wel bijvoorbeeld gênant was dat de dochter, annex wildebras, net de dag voor wij bezoek kregen van onze huisbaas, met haar knie door de muur ging en een mooi groot gat achterliet … . 

Verkeersbord in onze wijk in Houston #woordeloze woensdag

woordeloze woensdag via de mamablogs

De Sint goes west

Omdat ik in Texas als klasouder actief was werd ik in december gevraagd om over Sinterklaas te vertellen. In Amerika kent men dit fenomeen immers niet en de leerkracht vond het leuk om het eens over andere tradities en gebruiken te hebben. Dus knutselde ik samen met mijn kinderen Piet mutsen en een mijter in elkaar en werd Zwarte Piet, wegens een beetje delicaat, de politiek correcte Peter en vertelde ik over de Sint, de brieven, het paard, de klontjes en worteltjes en alle dingen die bij die mooie traditie van Sinterklaas horen.

Ik dacht dat een goedheilig man die cadeautjes voor de kinderen rond bracht hen wel zou interesseren, maar vreemd genoeg kon dat onderwerp mijn publiek niet bekoren. Ik had niet echt de indruk dat er geluisterd werd en toen de kinderen vragen mochten stellen wilden ze vooral weten hoe sneeuw er uit ziet en voelt want met een subtropisch klimaat was dat voor hen onbekend.

Toen de Sint op Sinterklaasavond de brieven kwam ophalen merkte hij echter dat sommige Texaantjes beter hadden opgelet dan gedacht. De dochter schreef namelijk deze brief waarin ze de goedheilig man in haar beste Engels sinds drie maanden vroeg om ook bij een klasgenootje langs te gaan. Gelukkig is de Sint een vooruitziend man en had hij lekkers voor de ganse klas voorzien met de vraag aan de dochter en de zoon om dat als zijn persoonlijke assistenten in Texas aan de respectievelijke klasgenootjes te bezorgen. En zo brachten wij drie jaar op rij een beetje België naar dat rustige stadje in Texas. 

ps. De kinderen schrijven in Amerikaanse scholen met potlood, vandaar de zeer lichte druk