Examenkoorts, succes! #woordeloze woensdag

Fusie Artesis - Plantijn, deel 2

Afgelopen dinsdag kreeg de dochter te horen dat haar studietraject niet was goedgekeurd. Van haar studiebegeleider zal u zich wellicht afvragen of via mail? U maakt zich illusies, op die manier communiceert men blijkbaar niet bij het nieuwe AP. Zijzelf kreeg via geen enkel officieel kanaal bericht maar moest het horen van medeleerlingen en is zich dan gaan informeren.

Dat dit een ferme opdoffer was voor de dochter kan u wellicht begrijpen want dit betekende dat zij er nog een jaartje bij moest doen. Maar na de eerste schok bleef de dochter niet bij de pakken zitten en ondernam ze actie door een beleefde mail met haar argumenten naar het schoolhoofd te sturen. Omdat ze geen antwoord kreeg trok ze haar stoute schoenen aan en stapte, zonder afspraak, zijn bureau binnen om haar probleem aan te kaarten.

De dochter trommelde de medestudenten die in hetzelfde schuitje zaten op en samen trokken ze gisteren naar de studiecommissie waar ze hun zaak bepleitten. Uiteindelijk gaf men, zeer tegen de zin, toe en mogen die studenten, zoals vorig jaar was afgesproken, dit schooljaar afstuderen. Case closed en ik ben blij voor de dochter en trots dat zij niet op haar kop heeft laten zitten en dit conflict zo goed heeft aangepakt.

Wat niet wil zeggen dat alles nu vlekkeloos verloopt bij AP want de dochter liet net een Facebook berichtje van een medestudente zien, die maandag aan haar stage moet beginnen maar geen uurrooster heeft gekregen.

Het was een stressvolle week voor de dochter en het belooft een bewogen jaar te worden, bij het nieuwe AP!

Fusie Artesis - Plantijn

Vorig jaar zat de dochter nog op Artesis hogeschool, dit jaar werd de met veel tamtam aangekondigde fusie met Plantijn doorgevoerd. Zo’n fusie, dat moet wel goed georganiseerd en doordacht worden zou men zo denken maar blijkbaar doet men daar niet aan mee bij AP.

Zo werd er plots aangekondigd dat het schooljaar één week vroeger zou beginnen. Dat sommige leerlingen al plannen hadden gemaakt voor vakantie of vakantiewerk deed er blijkbaar niet toe bij deze laattijdige aankondiging. Bovendien zou men verwachten dat alles in orde is bij het begin van het nieuwe schooljaar maar niets is minder waar.

Er werd vorige week vrijdag pas een infomoment georganiseerd, de afspraak met de studiebegeleiding kon pas deze dinsdag. Daar kreeg de dochter te horen dat haar studietraject als GST student, dat vorig jaar met de studiebegeleiding werd uitgestippeld, dit jaar misschien niet zou worden goedgekeurd. Wanneer die goedkeuring er al dan niet komt kon men ook niet zeggen dus momenteel kan ze enkel afwachten en staat alles op ‘hold’.

De dochter had geen lesrooster, wist niet in welke groep ze zat en ze kan geen cursussen krijgen vermits ze niet weet of haar traject wordt goedgekeurd. Ondertussen werd de lesrooster en de groep gepubliceerd op Facebook of all places wat niet echt getuigd van organisatie en professionalisme. Maar ja men moet wel roeien met de riemen die men heeft want het digitaal informatiebord van de school is wel toegankelijk maar wat heb je daar aan als je er niets kan van aflezen?

Blijkbaar zijn er ook veel leerkrachten vertrokken wat bij mij de nodige vragen oproept. Of er al vervanging is gevonden en de lessen doorgaan is dus ook nog een groot vraagteken. Doordat die leerkrachten vertrokken hebben veel leerlingen geen mentor, iets wat de dochter gelukkig wel heeft. En dan hebben we het nog niet eens over het geld dat plots van haar printer rekening verdwenen is en de printers die gewoonweg niet zijn aangesloten waardoor ze op school niet kon printen en nog snel snel een andere oplossing moest zoeken.

Omdat de manier van werken veranderd is en er nu het eerste half jaar theorie wordt gegeven en de stages pas in het tweede deel van het schooljaar ingepland  zijn, gaan trajectstudenten die enkel nog stages moeten afwerken een half jaar met hun duimen moeten draaien om er dan pas aan te beginnen, terwijl er vorig jaar gezegd was dat zij in het midden van het schooljaar konden afstuderen. 

U hoort het er is nog veel werk aan de winkel bij AP en er zijn veel vragen waar men geen antwoord op heeft of zelfs geen termijn wanneer dat antwoord gaat komen. De dochter gaat dus naar de lessen, zonder cursussen waarin zij kan volgen of aantekeningen maken en in onzekerheid over haar studietraject. 

Niet bepaald een vlekkeloze start zou ik zo zeggen en een zeer slecht rapport voor het nieuwe AP.

Over bubbels in de neus en andere uitspraken

Toen de dochter een jaar of twee, drie was had je soms een woordenboek nodig om dat kind te verstaan want ze hield er haar eigen woordenschat en uitspraken op na. En neen als die dreumes om bubbels in de neus vroeg kreeg ze geen champagne maar wou ze frisdrank met prik en als ze moest niezen merkte ze een beetje overbodig op dat ze een nies in de neus had. Dat is nog begrijpelijk zal u zeggen, maar heb je er enig idee van waar ze het over had als ze haar warm of naar lekkers vroeg? Beertje is ook duidelijk maar als ze haar Tusje, het knuffeldoekje waar ze als baby in naar huis werd gebracht moest hebben, werd het al wat moeilijker. Dus werd aan een nieuwe babysit een snel overzicht van haar woordenschat gegeven zodat die haar verstond en wist dat haar warm haar kamerjas was en lekker haar lievelingsdrinkyoghurt. Diezelfde babysit werd trouwens onmiddellijk tot Björk herdoopt omdat zij zo goed op die IJslandse zangeres leek en ik kan mij zelfs niet herinneren hoe dat kind echt noemde.

En de zoon, denkt u misschien. Nam hij dat woordenboek van grote zus over? Niet in het minst want hij was toen, een man van weinig woorden.

De eerste foto van de zoon, 4 jaar #woordeloze woensdag

Mulan wordt 15!

Nu de kinderen jong volwassenen zijn doen wij niet meer zoveel samen en dat is natuurlijk heel normaal maar soms kijk ik met een beetje weemoed terug op de tijd toen zij klein waren en we heel veel samen deden.

Zo hadden we een abonnement op de zoo dat stevig geconsumeerd werd want bijna iedere woensdag wipten we daar binnen en ook Planckendael stond regelmatig op het menu. We gingen ook vaak naar de film en mijn liefde voor de cinema heb ik duidelijk aan de kinderen doorgegeven want zij gaan twee of soms zelfs drie keer per week.

In Houston hadden we ook veel cinemabezoekjes, niet in de winter zoals hier want dan was het meestal een mooie twintig graden en hét moment om buiten te zijn. Onze filmnamiddagen vielen eerder in de zomer omdat het dan gewoonweg te heet was om buiten te komen. De zoon heeft toen zijn Star Wars verslaving opgedaan, hoewel hij dat nu niet meer wil weten en we hebben zowat elke Disney en andere film gezien die de revue passeerde.

Nu vond ik die Disney films wel leuk maar soms ook een beetje te, net omdat het verhaal zo, ‘ver-Disney-ed’ wordt. Bij Mulan echter werd een perfecte mix gemaakt tussen de net niet te melige verhaallijn doorspekt met humor en een geweldige Eddy Murphy als Mushu, de kleine draak met de grote mond. Ook de kinderen vonden Mulan geweldig en de zoon heeft na het bekijken van deze film dan ook weken lang de oneliners gescandeerd, tot wij er gek van werden en onlangs zagen de dochter en ik Mulan nog een keer ‘for old times sake’. En blijkbaar is het dit jaar het 15 jarig jubileum van deze Disney klassieker, wat bij de 22 jarige dochter de reactie ontlokte dat ze nu toch écht wel oud begint te worden … . 

Moederdag

Gisteren werd Moederdag gevierd in gans België, behalve in Antwerpen dan want hier vieren we dat, eigenzinnig als we zijn, op 15 augustus. Dus had ik geen verwachtingen of plannen voor die dag maar toch kreeg ik onverwacht een cadeautje. De zoon kwam de laatste hand leggen aan de schoenkastjes en nu is mijn gang helemaal leeg en netjes en kan je er gerust door racen zonder te struikelen over de hopen schoenen die geen plaatsje meer in de kast kregen. En ja ik weet dat je zondag niet mag boren maar twee gaatjes voor mama, dat valt nog mee, niet? 

Geen kouwe kak.

Nu de temperaturen opnieuw wat meewillen en de lente in het land is komen we meer buiten om te genieten van de parken en terrasjes.

Ik denk met een beetje heimwee terug aan de tijd toen de kinderen klein waren en wij een abonnement op de zoo hadden dat we het ganse jaar door gretig opsoupeerden. Zo gingen we graag winterwandelen in Planckendael of werd er op verloren momentjes geopteerd voor een uurtje zoo. Maar ook op zo’n abonnement laat de crisis zich voelen want in die tijd had je nog vele extraatjes wat nu niet meer het geval is. Zo kon je gratis naar de Efteling, De Beekse Bergen en Apenheul, wat wij dan ook prompt deden.

Tijdens dat bezoekje aan Apenheul kreeg de dochter wel erg veel aandacht van een aapje maar ik kan niet zeggen dat ze daar gelukkig om was. Ze had de dag voordien haar vingernagel laten weghalen en de dokter had die desbetreffende vinger netjes verzorgd met ontsmettingsmiddel en een mooie kleurige pleister en net om die pleister was het dat beestje te doen. ‘Wat dijn is, mijn is’, zal hij gedacht hebben en in het begin vonden we het nog grappig dat die aap de pleister zo zat te bestuderen en hem probeerde te pakken tot dat beest wel heel opdringerig werd. Omdat hij die pleister maar niet te pakken kreeg en zijn geduld op de proef werd gesteld besloot hij dan maar zijn tanden, in plaats van zijn handen, te gebruiken wat de dochter dan weer niet leuk vond. Dus joegen we hem weg en liet hij de dochter met pijn achter omdat hij in haar vinger had gebeten. Het moet trouwens gezegd worden dat het niet echt onze dag was want, geloof het of niet, even verderop verwarde een andere primaat de zoon met het openbaar toilet en deed prompt een hoopje op zijn voet en om het verhaal compleet te maken kwam een aap bij de dochter op de schouder buurten, waarop het beestje haar onder pieste... .

'Krak', daar ging mijn moederhart, voor het eerst...

Ik hoor het van kennissen en lees het op andere blogs, de grote vakantie is nog lang niet in zicht maar werkende ouders met jonge kinderen beginnen al te zoeken en piekeren over oplossingen voor buitenschoolse kinderopvang tijdens deze periode. Dat gepieker, gestress en extra geloop om die lange periode van twee maand te overbruggen is iets wat ik helemaal niet mis nu mijn kinderen jong volwassenen zijn, in tegendeel!

Toen de kinderen op de lagere school zaten werd er in al eens geopteerd voor een kamp. De dochter was een fervente amazone dus zij ging op paardenkamp, dat spreekt voor zich. De zoon nam deel aan een Planckendael kamp en had het daar geweldig naar zijn zin en beiden gingen welgeteld één keer mee op scoutskamp en daarna nooit meer. Bij bompa en bomma hadden de kinderen een leuke tijd maar dat die het niet zagen zitten om een langere periode op die ukjes te passen, daar had ik alle begrip voor. Trek daar onze gezinsvakantie van af, dan bleef er nog een hele tijd te overbruggen.

Ik herinner mij nog goed die eerste zomer toen de dochter net naar de kleuterklas ging en de zoon nog naar de kribbe. Voor de zoon was er dus geen probleem maar voor de dochter moest voor het eerst entertainment en opvang gevonden worden. Ik geef toe dat ik behoorlijk kritisch was want de dochter was dat als kleine uk ook en wou niet zomaar bij de eerste de beste. Gelukkig was de zoon daar veel makkelijker in, maar dat is een ander verhaal. Dus zocht en vond ik, wat in mijn ogen de ideale zomeropvang was. Een kleine school met een eigen mini zoo, met geiten, konijnen, cavia’s en het bureel van de directeur dat tevens dienst deed als volière. Mijn toenmalige collega had me dat geheime adresje verklapt en ik was in mijn nopjes. We moesten er wel behoorlijk voor omrijden maar dat had ik er voor over want daar zou de dochter de zomer van haar leven hebben, of dat dacht ik tenminste.

Eenmaal in die opvang had de collega al een paar keer gezegd dat de dochter er maar sip bij zat, telkens zij haar dochter kwam brengen of halen. Een beetje ongelukkig kijkend samen met beertje, op een bank terwijl de andere kinderen aan het spelen waren of nog ongelukkiger aan de hand van een begeleider. Toen ik de dochter op een middag op weg naar huis vroeg wat ze zo al gedaan had in de opvang antwoordde ze kinderlijk eerlijk: ‘Wachten tot jij me komt halen’. Tja… .

Goed gezien!

De ooglaserchirurgie van de dochter is achter de rug en alles is goed verlopen. De ingreep zelf duurde minder lang dan het wachten en de dochter heeft zich kranig gehouden want achteraf gaf ze toe dat ze toch ook een beetje nerveus was. Maar het resultaat is verbluffend want de dag erna was het wondje al geheeld en was haar zicht bijna perfect. De dochter had op geen enkel moment pijn, alleen ongemak en nervositeit wegens het peuteren aan de ogen maar nu is ze heel tevreden met haar bril-en lensloos bestaan. We kregen het filmpje van de ingreep mee en ik mocht dit van de dochter publiceren. 

Voor de gevoelige zielen onder ons, bestand openen op eigen risico... .

Goe gebakken

Hoewel ik er in slaag om dagelijkse lekkere gerechten op tafel te zetten reken ik mezelf zeker niet tot de keukenprinsessen onder ons. Van bakken echter heb ik helemaal geen kaas gegeten en ik weet ook hoe dat komt. De kleine anarchist in mij weigert recepten slaafs te volgen en hoewel ik weet dat dat bij het bakken nefaste gevolgen kan hebben blijf ik toch lekker mijn eigen ding doen. Dan kijken de kinderen mij aan om daarna naar het prentje in het kookboek te wijzen en zich luidop smalend af te vragen of het nu echt die cake of dat baksel is dat ik gemaakt heb. Nu is dat niet zo erg en kunnen we er eens om lachen en eerlijk gezegd blijven die momenten beperkt want zoals u wellicht al kon vermoeden bak ik niet zoveel.

Dat was vroeger wel anders want de zoon stond van kleins af graag aan de oven en vroeg regelmatig om zelfgemaakt cake of koekjes. Omdat ik er niet veel van bak, schoof ik zijn verzoekjes altijd op de lange baan maar vroeg of laat moest ik er dan toch aan geloven.

Dus gingen we op een dag weer aan de slag en opteerde ik voor een eenvoudige cake omdat daar niet veel mis mee kan gaan, of dat dacht ik tenminste. Maar dat was duidelijk buiten mijn bakkunsten gerekend want toen ik die cake uit de vorm ging halen gleed hij er met een vreemd ‘wroeeff’ geluid uit om daarna triest wiebelend en in tientallen stukken op de schotel te belanden. De zoon, die toen nog erg jong was, was duidelijk heel ontgoocheld met het resultaat. Daarom verzon ik het verhaal dat dit knoeicake was, dat die er zo moest uitzien en dat je die stukjes gewoon met je handen van het bord mocht plukken. Een kinderhand is duidelijk gauw gevuld want de zoon was tevreden met die uitleg en samen hebben we van die cake gesmuld.

Sinds die dag is ‘knoeicake’ een begrip in ons gezin en als ik nog eens een kramp krijg en aan het bakken sla, om bijvoorbeeld mijn klasgenootjes op de academie te trakteren, nemen de zoon of de dochter me dat snel uit handen omdat zij mijn misbaksels maar al te goed kennen. En ik vind dat best en laat me die hulp graag welgevallen en natuurlijk geef ik hen dan alle krediet!

Bekijk het eens met andere ogen

Toen wij naar Houston verhuisden was de dochter net zes en moest zij dus noodgedwongen het eerste leerjaar in het Engels starten. Nu liep dat allemaal heel vlot want ze werd door drie (!) ESL juffen begeleid en sprak al snel een aardig mondje Engels. Het was mij wel opgevallen dat de dochter ons niet gek maakte door alle reclamepanelen luidop te lezen zoals ik als beginnend lezertje deed, maar ik dacht dat dat aan de overgang van het Nederlands naar Engels lag.

Tot ik op het matje werd geroepen door de schoolverpleegster die mij ijskoud meldde dat de dochter niet goed ver zag. Wij vielen compleet uit de lucht want dat was ons nooit opgevallen maar nu gingen we de dochter natuurlijk testen.

Zo stonden wij tijdens een schoolfeestje als gekken naar haar te zwaaien maar kregen van de dochter geen enkele respons, terwijl de zoon, die achter haar stond, wel terug zwaaide. Het begon ons ook te dagen dat de dochter echt wel een brokkenpiloot was en dat dat misschien eerder aan haar zicht dan aan onhandigheid lag. Toen ik haar vroeg om een grote witte tekst op een muur te lezen en zij zich afvroeg of het die witte lijn was die ik bedoelde, was het overduidelijk. De dochter las dus geen reclameborden omdat ze die tekst gewoonweg niet zag maar dat was zo normaal voor haar dat ze daar nooit bij stil had gestaan.

Bovendien zag de dochter de bui al hangen en toen het woord bril viel ging zij helemaal op de rem staan want zo'n ding op haar neus zag zij niet zitten. Omdat de dochter zo negatief tegenover die bril stond en hem weigerde te dragen stapte ze al als veertienjarige succesvol over op lenzen maar dat kan natuurlijk niet levenslang. Daarom heeft ze beslist om haar ogen te laten laseren en hoewel ik dat best kan begrijpen sta ik daar toch een beetje huiverachtig tegenover. Ik weet wel dat het een kleine ingreep is maar aan je ogen laten peuteren vind ik toch maar eng. Maar zoals gewoonlijk zette de dochter door en de ingreep vindt eind deze maand plaats. En ik, zal blij zijn als het voorbij is... .

Uit logeren #gedichtendag

Het is vandaag gedichtendag en overal vind je gedichten terug. Aan het meer diepzinnige werk heb ik mij nooit gewaagd maar toen mijn kinderen ukjes waren schreef ik al eens een gedichtje voor hen en dit exemplaar vonden ze heel leuk.

Als we bij tante Griezelijn logeren hebben we dolle pret !

We hoeven niet eens op tijd naar bed.

We blijven op tot diep in de nacht

en luisteren hoe tantetje griezelig lacht !

Ze rijdt op haar bezem, ontzettend snel !

En ik achterop, dat begrijp je wel !

Ze maakt graag rommel, ze ruimt nooit op !

Een vleermuis hangt op het balkon op z’n kop.

 We kijken t.v. zo lang we willen,

en houden een wedstrijd om ter hards gillen !

Of ik pluk de spinnen van tantetjes hoed,

en voederen haar huisdier, een mini-mamoet.

Alleen het eten is smerig vind ik.

Van haar rattentandpuree krijg je de hik !

Spinnenragsoep, kikkerdrilsnoep en nog meer van dat,

dat eet ik niet meer, dat heb ik gehad !

Daarom neem ik altijd koekjes mee,

die eten we allemaal op met z’n twee.

Terwijl tante snoept van gesuikerde spin,

of lange vingers, met een tic erin !

De dingen die tantetje doet zijn gek.

Wat wil je, ze is dan ook een heks !

Maar wees niet ongerust, ze doet ons... niks !

Talk, talk

Toen ik tiener was hadden wij geen gsm, sms, internet, blog, Facebook of Twitter en was de goede oude vaste telefoon mét draad ons enig communicatiemiddel. In die periode had ik vaak ellelange telefoongesprekken met mijn vriendin wat leidde tot hevige conflicten met mijn vader, die niet blij was als hij het prijskaartje van die gesprekken op de maandelijkse factuur zag blinken.

Nu bel ik, ondanks de nieuwe communicatiemiddelen die ik ook gretig gebruik, nog steeds veel en lang. Zoals vanmiddag toen ik diezelfde vriendin uit mijn tienertijd aan de lijn had en we al snel een uurtje verder waren voor we eindelijk besloten dat alles gezegd was.

Een vijftal jaar geleden ging ik terug aan de slag en werd ik … telefoniste. Het was dan ook bijzonder grappig dat ik mijn zoon aan een vriend hoorde vertellen dat mama terug aan het werk was en zij van haar hobby, haar beroep had gemaakt!

Foto: Marc Drofmans

Donders en bliksems.

Terwijl ik gisteren het berichtje over Beast schreef moest ik denken aan het stuk ‘In de Hallen van de Bergkoning’ uit de Peer Gynt suite van de Noorse romantische componist Grieg. Het verband ontgaat u waarschijnlijk maar als ik die muziek durfde spelen vond ik mijn twee peuters verstopt onder de keukentafel terug omdat zij bang waren voor de donder. :-)

De Sint goes west

Omdat ik in Texas als klasouder actief was werd ik in december gevraagd om over Sinterklaas te vertellen. In Amerika kent men dit fenomeen immers niet en de leerkracht vond het leuk om het eens over andere tradities en gebruiken te hebben. Dus knutselde ik samen met mijn kinderen Piet mutsen en een mijter in elkaar en werd Zwarte Piet, wegens een beetje delicaat, de politiek correcte Peter en vertelde ik over de Sint, de brieven, het paard, de klontjes en worteltjes en alle dingen die bij die mooie traditie van Sinterklaas horen.

Ik dacht dat een goedheilig man die cadeautjes voor de kinderen rond bracht hen wel zou interesseren, maar vreemd genoeg kon dat onderwerp mijn publiek niet bekoren. Ik had niet echt de indruk dat er geluisterd werd en toen de kinderen vragen mochten stellen wilden ze vooral weten hoe sneeuw er uit ziet en voelt want met een subtropisch klimaat was dat voor hen onbekend.

Toen de Sint op Sinterklaasavond de brieven kwam ophalen merkte hij echter dat sommige Texaantjes beter hadden opgelet dan gedacht. De dochter schreef namelijk deze brief waarin ze de goedheilig man in haar beste Engels sinds drie maanden vroeg om ook bij een klasgenootje langs te gaan. Gelukkig is de Sint een vooruitziend man en had hij lekkers voor de ganse klas voorzien met de vraag aan de dochter en de zoon om dat als zijn persoonlijke assistenten in Texas aan de respectievelijke klasgenootjes te bezorgen. En zo brachten wij drie jaar op rij een beetje België naar dat rustige stadje in Texas. 

ps. De kinderen schrijven in Amerikaanse scholen met potlood, vandaar de zeer lichte druk

Even geduld

Dat de dochter op zeer jonge leeftijd een grote fan was van Beertje heb ik u al verteld. Dat Beertje het niet altijd even makkelijk had met de dochter als beste vriend was misschien niet zo duidelijk.

Zo knuffelde de dochter Beertje niet alleen maar wreef zij ook voortdurend over zijn pels waardoor het arme pluche beest al snel transformeerde van een prachtige witte knuffel naar een soort van afgeleefde schooier. Bovendien had de dochter tot ze kon lopen en haar arme lijfje zich dus meer verticaal voortbewoog een enorme reflux, zo erg zelfs dat ik in die periode naar haar refereerde als ‘ mijn fonteintje’.

Nu kan ik er om lachen, maar toen vond ik het allesbehalve grappig want zo snel ik haar een flesje had gegeven kwam dat er alweer uit met als gevolg dat zowel de dochter, ik én een deel van het meubilair in de klappen deelden. En zo ook Beertje natuurlijk, haar kameraad die ze altijd bij zich had.

Dus nadat ik de dochter, mezelf en het interieur had verschoond was Beertje aan de beurt voor zijn zoveelste rondje in de wasmachine waarbij de dochter telkens heel geduldig voor die machine ging zitten wachten tot haar vriend opnieuw schoon was.

Ik zie het haar nu niet meteen meer doen, zoveel geduld opbrengen bedoel ik dan.

Vermist

Omdat de vierjarige zoon het eerste jaar in Houston maar halve dagen naar school ging, waren wij dikwijls samen op stap en hoewel ik niet echt een winkelaar ben kende hij het plaatselijke shopping center op zijn duimpje.

Zo had hij een zwak voor een kledingszaak waar een oldtimer stond te pronken. Toen hij dat voertuig voor het eerst ging bewonderen was ik in paniek omdat ik de zoon niet meer vond, maar omdat hij die verdwijntruc bleef doen wist ik na een paar keer wel waar hij uithing. De verkoopsters kenden hem ook al en als hij hen charmant om zijn vingertje wond mocht hij even, zo fier als een gieter, achter het stuur plaats nemen.

De winkel met zeepjes en verzorgingsproducten was ook een van zijn favorieten en vooral de zeepjes in verschillende kleuren en vormen droegen zijn voorkeur weg.

En dan waren er natuurlijk ook nog de winkels met vieze snoep in knalkleurtjes of de kraampjes met wafels en snowcones, de zaken die ik handig probeerde te vermijden en die de zoon nog handiger wist te vinden want hij was gek op al die zoetigheid en kleurstoffen.

Toen ik op een mooie dag nog iets nodig had in een van die winkels liep de zoon net voor mij uit, draaide de hoek om en … was verdwenen! Ik dacht dat hij weer een zaak was ingedoken dus riep ik hem en ging daarna de dichtstbijzijnde winkels af. Maar de zoon was nergens te bespeuren en terwijl de tijd verstreek bekroop mij stilletjes aan een lichte vorm van paniek. Ik sprak mensen aan, maar niemand had een ukje dat op de zoon leek gezien.

Tot een vriendelijke mijnheer mij een etalage aanwees waarin één van de poppen wel heel erg levendig was. Alleen kon dat levend model niet terug uit de etalage omdat hij in zijn haast een kartonnen reclamepaneel had omgegooid en dus in de etalage gevangen zat. De zoon stond in die etalage met zijn vlakke hand op de ruit te kloppen maar ik had dat in mijn paniek niet gezien of gehoord.

Ik kan niet beginnen vertellen wat een opluchting het was de zoon terug te zien nadat hij toch wel even vermist was. Sindsdien bleef hij gelukkig beter bij mij en kwamen zulke incidenten minder voor … . Eventjes dan toch.

Geknipt!

Nu draagt de zoon zijn haar in een gemillimeterde coupe, maar dat was vroeger wel even anders. Toen hij klein was had hij een grondige hekel aan knipbeurten en een kappersbezoek vond hij al helemaal niets. Dus ging ik zelf al eens aan de slag of gingen we pas naar de kapper als het echt niet anders meer kon omdat de zoon zijn hoofd in de nek moest leggen om nog iets te zien en dan altijd met zijn hoofd begon te schudden om heel die jungle uit zijn gezicht te krijgen.

Omdat het in Houston zo heet was drong een knipbeurt zich echt wel op, want zo’n bos haar op je bolletje is niet bevorderlijk voor een fris gevoel. De zoon liet zich met tegenzin naar de kapper meetronen maar nam gedwee plaats in de verhoogde stoel. Toen de kapper aan de slag ging begon hij echter op het ritme van de knippende schaar luidkeels auw, auw, auw te roepen, terwijl hij zijn hoofd schokkerig zijdelings van de kapper weg trok. Wij keken elkaar meewarrig aan, die mevrouw en ik, maar ondanks sussende en even later vermanende woorden bleef de zoon zo raar doen, luidkeels auw roepen alsof je haar knippen pijnlijk is en zijn hoofd in de tegenovergestelde richting wegtrekken.

Je kunt je wel voorstellen dat dat kapsel niets is geworden en dat ik mij na het betalen van een fikse fooi voor die vriendelijke en geduldige kapster zo snel mogelijk uit de voeten heb gemaakt. In die zaak hebben ze mij of de zoon met zijn ragebol trouwens nooit meer gezien!

Krak! Daar ging mijn moederhart.

Toen mijn kinderen een jaar of negen en zeven waren, dacht ik dat het een goed idee was om hen naar de scouts te laten gaan. In het begin waren ze enthousiast, maar hoe meer ze gingen hoe lauwer dat enthousiasme werd. Maar ze hielden vol, ook omdat ik een ongeschreven regel had dat, eens ze aan iets begonnen, ze even moesten doorzetten.

Toen het kamp er aan kwam overtuigde ik hen om mee te gaan omdat ik ervan overtuigd was dat ze het leuk zouden vinden maar niets was minder waar. Na enkele dagen kreeg ik een briefje van de dochter met de boodschap dat ze het niet fijn vond en een overduidelijk kaartje van de zoon.

Hij schreef, ‘Mama kom mij maar halen. Het is hier niet leuk en de meisjes houden mij ’s nachts wakker’.

Ik veronderstel dat hij dat nu geen probleem meer zou vinden maar toen was het definitief exit scouts en bleef mama achter met een beetje schuldgevoel.