Moederdag

Gisteren werd Moederdag gevierd in gans België, behalve in Antwerpen dan want hier vieren we dat, eigenzinnig als we zijn, op 15 augustus. Dus had ik geen verwachtingen of plannen voor die dag maar toch kreeg ik onverwacht een cadeautje. De zoon kwam de laatste hand leggen aan de schoenkastjes en nu is mijn gang helemaal leeg en netjes en kan je er gerust door racen zonder te struikelen over de hopen schoenen die geen plaatsje meer in de kast kregen. En ja ik weet dat je zondag niet mag boren maar twee gaatjes voor mama, dat valt nog mee, niet? 

Paasdecoratie

Je zou het niet zeggen als je uit je raam kijkt maar de lente is in het land en ook Pasen komt er alweer aan. Tijdens de kerstperiode versieren wij onze woning graag en ook tijdens de paastijd slaat die decoratiegekte iedere keer weer toe.

Vroeger deed ik daar ijverig aan mee en zette ik ieder jaar opnieuw een paasboom versierd met aangepaste decorstukjes maar nu ben ik daar wat rustiger in geworden. Eén keer plantte ik die kleine tak na de paasperiode, naïef en nietsvermoedend, in onze tuin waar hij in een mum van tijd uitgroeide tot een gigantische boom.

Naar verluid zijn opgezette paaskuikens de nieuwste trend in deco-land en dat kan ik al helemaal niet begrijpen. Niet alleen is zo’n opgezet beestje niet echt diervriendelijk maar bovendien zie ik niet in wat je nu mooi of lief kunt vinden aan zo’n opgezet dier met dode ogen.

In deze periode worden er ook veel levende kuikens verkocht en hoewel ik daar geen voorstander van ben kwam de toenmalige echtgenoot op een keer met zo’n piepkuiken thuis. En ja dat is lief en schattig en dat loopt zo gezellig piepend achter je aan, dus smelt je voor dat beestje. Alleen lijkt het wel of zo’n kuiken bij iedere stap iets laat vallen zodat een mens zich afvraagt hoeveel stront er uit zo’n klein dier kan komen. En na verloop van tijd wordt dat kuikentje een hele kip of meestal eerder een haan en wat moet je daar dan mee? 

Zo liep het ook bij ons dus kreeg de toenmalige echtgenoot de opdracht een onderkomen voor dat beestje te zoeken want wij konden hem echt niet houden. Een collega bleek een heel kippenhok te hebben waar zo’n klein haantje te voren nog wel bij kon dus werd het beestje meegenomen naar het werk waar het lekker warm in de stookruimte werd geparkeerd tot het mee kon naar zijn nieuwe thuis. Hoe het juist is gebeurd is mij nog altijd niet duidelijk maar dat kuikentje haalde zijn nieuwe thuis niet. Naar verluid trapte een van de werkmannen er op en liet dat beestje daar, door het ondoordacht enthousiasme van de mens, zijn laatste piep… .

Grootse plannen.

Ik heb al sinds ik in mijn appartement trok een vocht probleem in de badkamer en dacht dat het ondertussen opgelost was, maar niets is minder waar. Hoewel ik mijn muur heb behandeld en opnieuw geschilderd blijft het probleem bestaan en dringt een meer definitieve oplossing zich op. Dus droom ik luidop van een nieuwe badkamer. 

Qua stijl had ik zoiets in gedachte, hout, riet een beetje het zen-gevoel in je badkamer met natuurlijke materialen, strak maar niet koud.

Mijn badkamer is piepklein, maar wij zijn gulzig en willen een bad én douche en misschien is zo'n hoekbad wel de oplossing voor onze gulzigheid. Ik heb al verschillende plannetjes getekend en om mijn droombadkamer te realiseren moet heel de boel omgegooid worden, een grondige renovatie dus, grootse plannen. Maar een klein rekensommetje leerde mij dat mijn financiële pijngrens wel heel erg wordt overschreven dus zullen we eerst nog wat sparen en ondertussen dromen we verder... .

In een klein stationnetje ...

Ik ben niet meer zo snel enthousiast als vroeger en spring niet meer zo gezwind op de trein maar als ik ergens warm voor loop mag men dat weten. Zo had ik een 'wow momentje' toen ik op het werk een mail van een collega  kreeg over het stationnetje dat hij tot vakantiewoning heeft omgetoverd. Nu kon ik op het werk de foto’s niet openen maar eenmaal thuis werd dit 'wow momentje' alleen maar bevestigd want de collega van dienst verbouwde 'La Gare De Barse' helemaal naar mijn smaak. Met behoud van authentieke elementen zoals de loketten, de overkoepeling die hij pittig turquoise verfde en de prachtige oude vloer. Het geheel werd met een mix van oude, design en retro meubeltjes ingericht tot een gezellige vakantiewoning. Als dit naar meer smaakt kan de sfeervolle website u misschien al op het goede spoor zetten... .

Op de kop getikt

Toen ik jong was en de dieren nog spraken, voor het computer en vooral het internettijdperk, kochten mijn ouders een Kleine Winkler Prins in de hoop dat dat mijn studieresultaten in de positieve zin zou beïnvloeden. Helaas ik was nooit een studiehoofd en die woordenboeken hebben niet echt geholpen maar nu staan ze nog steeds decoratiegewijs in mijn slaapkamer te pronken en af en toe grasduin ik er wel eens in want het is leuk om dingen op te zoeken. Ik zocht al lang bijpassende boekensteunen en eindelijk heb ik deze schatjes op 2dehands.be op de kop kunnen tikken. De dochter, die nochtans van antiek houdt, vindt ze maar niks maar ik vind deze Art Deco dames prachtig.

Hier komt de huisdokter!

Een tijdje geleden nam ik mijn grenen tafel onder handen en schuurde ze helemaal blank. Het oorspronkelijke plan van mijn dromen was om er een stel witte design stoelen bij te kopen maar omdat de financiële pijngrens niet mee wou dacht ik aan stoelen van die Zweedse meubelgigant. Een snel rekensommetje leerde mij echter dat ik dan nog makkelijk drie à vierhonderd euro kwijt was voor zes exemplaren zonder al te ‘zot’ te doen, en dat vond ik nog veel voor iets wat je eigenlijk al hebt. Dus kocht ik een pot goede verf voor een kleine vijftig euro en een stofje voor minder dan dertig euro en ging aan de slag.

Vermits ik gek ben op die witte interieurs zoals je ze op de woonblog ziet lakte ik mijn stoelen ‘knal wit’. Alles helemaal wit zoals je daar ziet vind ik een beetje te koel dus combineerde ik het geheel met een stofje met een 'antiek' maar toch trendy patroon en voila, dit is het resultaat en ik ben er heel blij mee.

De kinderen vinden het afschuwelijk maar ik zou verbaasd zijn als dat niet het geval was.

Verdorie, ik had een voor en na reportage moeten maken… . Te laat! 

Aan tafel!

Toen de kinderen tijdens de Paasvakantie op reis waren heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn grenen eetkamertafel af te schuren. Dat meubel was namelijk al lang een doorn in het oog omdat het vernis geel was geworden en het ‘Heidi in Tirol’ gehalte hoog. Ik had natuurlijk een andere tafel kunnen kopen, maar dan wou de financiële pijngrens weer niet mee en toen ik in het nieuwe Antwerpse justitiepaleis, of all places, blanke grenen balken zag vond ik dat wel mooi.

Dus had ik de keuze, afschuren of met een chemisch product aan de slag gaan, maar omdat ik het binnen in het appartement moest doen en een parketvloer heb was de keuze snel gemaakt. Eigenlijk was het kiezen tussen de pest en de cholera, want toen het schuren eindelijk klaar was en de immense stofwolk een beetje gezakt, was zowel de woonkamer als de keuken bedekt met een dikke laag houtstof waar je mijn afdrukken in zag als in een goedkope griezelfilm.

Ik vroeg mijn vriendin, die me midden in de strijd belde dan ook om mij, de volgende keer dat ik zo’n geweldig idee had, tegen te houden. Zij vond dat bijzonder grappig maar op dat moment was ik even de wanhoop nabij. Je kent die momenten wel als je tot het beseft komt dat een klus veel meer tijd in beslag neemt dan je in je overmoed op voorhand had ingeschat.

Maar de strijd is ondertussen gestreden, het stof opgekuist en de tafel staat mooi te blinken, of beter gezegd ze blinkt niet meer. Het plan is om er nog zes witte, liefst design, stoelen bij te kopen maar omdat de financiële pijngrens dan waarschijnlijk weer wordt overschreden zullen het eerder stoelen van die Zweedse meubelgigant worden. 

Tot afgrijzen van de dochter, overigens die eerder valt voor antiek en kringloopspulletjes. Tja smaken verschillen nu eenmaal maar ik ben best tevreden met mijn ‘nieuwe’ tafel!