donderdag 27 september 2012

Krak! Daar ging mijn moederhart.

Toen mijn kinderen een jaar of negen en zeven waren, dacht ik dat het een goed idee was om hen naar de scouts te laten gaan. In het begin waren ze enthousiast, maar hoe meer ze gingen hoe lauwer dat enthousiasme werd. Maar ze hielden vol, ook omdat ik een ongeschreven regel had dat, eens ze aan iets begonnen, ze even moesten doorzetten.
Toen het kamp er aan kwam overtuigde ik hen om mee te gaan omdat ik ervan overtuigd was dat ze het leuk zouden vinden maar niets was minder waar. Na enkele dagen kreeg ik een briefje van de dochter met de boodschap dat ze het niet fijn vond en een overduidelijk kaartje van de zoon.
Hij schreef, ‘Mama kom mij maar halen. Het is hier niet leuk en de meisjes houden mij ’s nachts wakker’.
Ik veronderstel dat hij dat nu geen probleem meer zou vinden maar toen was het definitief exit scouts en bleef mama achter met een beetje schuldgevoel. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen