zaterdag 22 december 2012

Over vergeten en herinneringen

Dat de bomma aan dementie leed heb ik u al verteld. Dat dit voor pijnlijke en moeilijke momenten zorgde moet ik u waarschijnlijk niet vertellen. Vooral de periode dat de bomma zich realiseerde dat ze dingen vergat die ze zich eigenlijk zou moeten herinneren was moeilijk. Zoals bijvoorbeeld die keer dat wij samen in een foto album keken en zij die vreemde mensen die haar familie waren niet herkende. Dan werd ze stil, triest en bang en moesten wij haar troosten en ook voor ons was het moeilijk om haar ziekte een plaats in ons leven te geven.
Bompa bleef de bomma liefdevol thuis verzorgen wat niet makkelijk was want de bomma maakte het ’s nachts heel bont en liep geregeld weg. Dat was dan weer niet bevorderlijk voor de nacht- en gemoedsrust van bompa maar ondanks die moeilijke momenten hield hij koppig vol.
Maar de ziekte van bomma was niet altijd kommer en kwel. Eens de bomma er niet meer was en alleen haar lege omhulsel overbleef, probeerden wij zo luchtig mogelijk en met veel humor met haar ziekte om te gaan.
Zo herinner ik mij een kerstnacht toen mijn zus en ik de bomma na een gezellig etentje naar huis brachten en zij zich niet kon herinneren hoe ze nu ook alweer in de auto moest stappen. Met hand en tand hebben wij uitgelegd wat ze moest doen maar ondanks verwoede pogingen zat zij nog steeds niet in de wagen. Vervelend denkt u misschien maar dat was het niet. We hadden natuurlijk met ongeduld of ergernis kunnen reageren maar op den duur hadden wij met z’n drieën een enorme slappe lach omdat we de bomma al in allerlei bochten hadden gewrongen en zij nog steeds niet in die auto zat. Mensen die passeerden zullen wel vreemd opgekeken hebben omdat die drie vrouwen midden in de nacht zo uitbundig stonden te lachen maar ik herinner mij dat moment vooral omdat wij ons toen, tijdens dat hilarisch momentje, toch weer een beetje verbonden voelden met de bomma die zij ooit was.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen